فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٤ - صبر
صبا باد
صبح
صبح: سپيده دم (فجر)/ ابتداى روز( طلوع)، ( بامداد).
صبحانه
صبحانه: آنچه در صبح خورند؛ ناشتايى.
از آن به مناسبت در باب كفارات و اطعمه و اشربه سخن گفتهاند.
بنابر قول مشهور در اطعام فقير جهت كفّاره، يك بار سير كردن فقير كفايت مىكند. از برخى قدما نقل شده كه بايد دو بار؛ يك بار صبح و يك بار شام، فقير را سير كند[١]
خوردن صبحانه، بويژه صبح زود مستحب است؛ چنان كه اكتفا به صبحانه و شام و غذا نخوردن ميان آن دو استحباب دارد[٢]
خوردن پنير در صبحانه مكروه و در شب، مستحب است[٣]
[١]مسالك الافهام ١٠/ ٩٧
[٢] وسائل الشيعة ٢٤/ ٣٢٧ و ٢٥/ ٢٥ ؛ وسيلة النجاة/ ٦٣١
[٣] وسائل الشيعة ٢٥/ ١٢٠ .
صبح اول فجر
صبح ثانى فجر
صبح صادق فجر
صبح كاذب فجر
صبر
صبر: خويشتن دارى؛ شكيبايى.
صبر در برابر جزَع( جزع) در لغت به معناى خويشتن دارى و بى تابى نكردن در برابر مصائب، ناملايمات و مكروهات است[١] در حديثى از رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله آمده است: صبر بر سه قسم است: صبر بر مصائب كه با بى تابى نكردن و زبان به شكوه نگشودن و مانند آن تحقق مىيابد؛ صبر بر طاعت كه با انجام دادن طاعت و استمرار بر آن و از مسير شرع و ديانت خارج نشدن محقق مىشود و صبر بر معصيت و گناه كه با ترك گناه و بازداشتن نفس خود از گرايش به سوى آن تحقق مىيابد[٢] از آن به مناسبت در باب طهارت و جهاد سخن گفتهاند.
برترين اخلاق پسنديده كه ريشه و اصل بسيارى از خويها و خصلتهاى