فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١١٦ - صَيِّت
در روايتى استحباب شش ركعت نماز در مسجد منى در اصل صومعه وارد شده است[٣] فقيهان، مراد از اصل صومعه را پايين مناره٤ و يا عمارت پايين آن دانستهاند[٥]
كراهت اذان گفتن در صومعه نيز در كلمات برخى از قدما آمده است.[٦] برخى، مراد از آن را مناره[٧] و گروهى هر سطح بلند دانستهاند.[٨] برخى نيز احتمال دادهاند كه مراد از آن بنايى خاص غير مناره يا خصوص همان صومعه نصارا باشد.[٩] از آن در باب جهاد سخن گفتهاند.
راهبانى كه در صومعه عزلت گزيده و خود را وقف عبادت كردهاند و به كار ديگرى اشتغال ندارند، در صورت ناتوان بودن در جنگيدن و عدم تقويت فكرى و نظرى كفار در جنگ و خطرناك نبودن وجودشان براى مسلمانان، كشته نمىشوند.[١٠]
احداث صومعه در كشور اسلامى براى راهبان جايز نيست؛ اما صومعههايى كه از قديم داشتهاند، در دستشان باقى مىماند[١١]( معبد).
[١]حج / ٤٠
[٢] لسان العرب ، واژه «صمع»
[٣] الكافى (كلينى) ٤/ ٥١٩
[٤] الحدائق الناضرة ١٧/ ٣٣٢ ؛ جواهر الكلام ٢٠/ ٤٤
[٥] مرآة العقول ١٨/ ٢١٢
[٦] المبسوط ١/ ٩٦
[٧] تحرير الاحكام ١/ ٢٢٦ ؛ البيان/ ١٣٩ ؛ جواهر الكلام ٩/ ٦٢
[٨] بحار الانوار ٨٤ / ١٤٨
[٩] الفوائد المليّة / ١٥٤
[١٠] مختلف الشيعة ٤ / ٣٩٢
[١١] تحرير الاحكام ٢ / ٢١٤ ـ ٢١٥ ؛ تذكرة الفقهاء ٩ / ٣٤٠ ـ ٣٤١ .
صِهر مصاهرت
صيّاد صيد
صياغت ريخته گرى
صيانت حفظ
صيّت
صَيِّت: داراى صداى رسا و بلند.
از آن به مناسبت در باب صلات نام بردهاند.
از صفاتى كه مستحب است مؤذن( مؤذن) از آن برخوردار باشد، داشتن صداى رسا و بلند است.[١]
( صدا)
[١]جواهر الكلام ٩/ ٥٦ .