فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٥٣ - فتنه
در مقابل، جمعى قول دوم را برگزيدهاند[٤] بنابر قول نخست، فخّ از ميقاتها خواهد بود.
از مستحبات دخول مكّه غسل است و افضل به جا آوردن آن در محل چاه ميمون يا فخ است.[٥]
[١]مستند الشيعة ١١/ ٣٣٢
[٢] المعتبر ٢/ ٨٠٤ ؛ غاية المراد ١/ ٣٩٣ ؛ مجمع الفائدة ٦/ ٢٣٤ ؛ مدارك الاحكام ٧/ ٢٢٦ ـ ٢٢٧ ؛ ذخيرة المعاد/ ٥٨٣ ؛ مفاتيح الشرائع ١/ ٣١٠ ؛ كشف الغطاء ٤/ ٥٣٩
[٣] الحدائق الناضرة ١٤/ ٤٥٧ ؛ موسوعة الخوئى ٢٧/ ٢٨٧
[٤] الحدائق الناضرة ١٤/ ٤٥٨ ؛ مستند الشيعة ١١/ ٣٣٤ ؛ جواهر الكلام ١٨/ ١٢٠
[٥] مدارك الاحكام ٨/ ١١٩ و ١٢١ .
فخرفروشى
فخرفروشى: احساس برترى نسبت به ديگران داشتن؛ به خود مباهات و افتخار كردن.
از آن به مناسبت در باب حج و جهاد سخن گفتهاند.
فخر فروشى از صفات مذموم و نكوهيده و در روايات از آن نكوهش شده است. در حديثى از امام باقر عليه السّلام آمده است: «تعجب از شخص متكبر فخرفروشى كه آغازش نطفه و انجامش مردارى گنديده است».[١] در حديثى ديگر از آن حضرت، فخرفروشى به نسب از اعمال جاهليت برشمرده شده است.[٢]
فخرفروشى چنانچه در بردارنده توهين مؤمنى باشد، حرام است؛ چنان كه از محرمات احرام، فسوق است. برخى فخرفروشى را از مصاديق فسوق دانستهاند.[٣]
( فسوق)
[١]الكافى (كلينى) ٢/ ٣٢٩
[٢] وسائل الشيعة ١٦/ ٤٣
[٣] مناسك حج (مراجع)/ ١٧٣ .
فداء فديه
فدك
فدك: سرزمينى حاصل خيز در حجاز.
فدك از قصبههاى حجاز است كه در فاصله حدود ١٣٠ كيلومترى مدينه و ده كيلومترى خيبر واقع شده است و امروزه شهر «الحائط» در اين منطقه قرار دارد.
فدك سرزمينى آباد و حاصل خيز بوده كه در صدر اسلام در اختيار يهوديان ساكن اين منطقه قرار داشت.