فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٥٥ - ظاهر
آيا ظرفى كه بعض آن با نقره آب داده شده ـ بنابر قول به شمول عنوان مفضّض بر آن ـ نيز همين حكم (وجوب اجتناب از گذاشتن دهان بر محل نقره) را دارد يا نه؟ اختلاف است. بنابر قول به اجتناب، چنانچه تمامى ظرف با نقره آب داده شده باشد، بايد از نهادن دهان بر تمامى اطراف ظرف اجتناب كرد.[٢٨]
استفاده از ظرفى كه روكش نقره دارد، در صورتى كه روكش آن به گونهاى باشد كه در صورت جدا شدن از ظرف، ظرفى مستقل به شمار رود، حرام است؛[٢٩] ليكن برخى گفتهاند: در صورتى كه روكش چسبيده به ظرف باشد و با آن يكى به شمار رود، استفاده از آن جايز است.[٣٠]
ظروف مُذَهَّب: آيا ظرف تزيين شده با طلا حكم ظرف تزيين شده با نقره (مفضّض) را دارد يا نه؟ اختلاف است.[٣١] بسيارى از فقها متعرض حكم مذهّب نشدهاند.
زكات ظروف طلا و نقره: ظروف طلا و نقره زكات ندارند.[٣٢]
ظروف ساخته شده از پوست يا استخوان حيوانات: جواز استفاده از ظروف ساخته شده از پوست حيوانات مشروط به نجس العين نبودن و مذكّى بودن آن حيوان است.[٣٣] در اينكه در حيوان حرام گوشت، علاوه بر تذكيه، دباغى بودن پوست نيز شرط جواز استفاده از آن است يا نه، اختلاف مىباشد[٣٤]( دباغى). البته اگر ظرف از پوست حيوانى كه خون جهنده ندارد ساخته شده باشد، جواز استفاده از آن مشروط به تذكيه نخواهد بود؛ زيرا بدون تذكيه نيز پاك است[٣٥](پوست).استفاده از ظرفى كه از پوست حيوان نجس العين، همچون سگ و خوك و يا از مردار (حيوان تذكيه نشده) ساخته شده، در چيزهايى كه طهارت در آنها شرط است، مانند خوردن، آشاميدن، وضو و غسل جايز نيست؛ ليكن آيا در چيزهايى كه طهارت در آنها شرط نيست، مانند آب و غذا دادن به حيوانات، جايز است يا نه؟ اختلاف مىباشد.[٣٦]