فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٠٠ - عَنبر
خود را درمان و با همسرش آميزش كند. اگر با گذشت يك سال همچنان ناتوان از آميزش باشد، زن مىتواند عقد را برهم زند و نصف مهر خود را بگيرد، و چنانچه زن با آگاهى از عنيّن بودن شوهر بر آن صبر كند و به زندگى با شوهر تن دهد، حق فسخ وى از بين مىرود[٦]
چنانچه مرد مدّعى آميزش و زن منكر آن باشد، گفته مرد با سوگند ياد كردن بر آن پذيرفته مىشود. همچنين پس از ثبوت عنن و مهلت دادن حاكم، اگر مرد مدعى شود كه در طول مدت يك سال با زن آميزش كرده است، به قول اشهر ميان فقها گفته او با قسم پذيرفته است. برخى گفتهاند: اگر مرد ـ در حالى كه زن باكره است ـ مدعى آميزش در قُبُل باشد، زن توسط كارشناسان زن آزمايش مىشود تا معلوم شود بكارتش باقى است يا زايل شده است. در فرض زوال بكارت، ادعاى مرد با قسم پذيرفته مىشود و اگر بيوه باشد، دستگاه تناسلى زن با چيزى چون زعفران آغشته مىشود، در صورتى كه بر آلت تناسلى مرد پس از دخول، آثار آن نمايان باشد، حرف مرد پذيرفته است.[٧]
چنانچه مرد ادعا كند با زنى جز آن زن آميزش كرده يا با آن زن در دُبُر آميزش كرده است، قول او با قسم پذيرفته است و در صورت خوددارى از قسم خوردن آيا به صرف امتناع، عليه او حكم مىشود يا قسم به زن برگردانده مىشود و با سوگند خوردن زن، به نفع او حكم مىگردد؟ مسئله اختلافى است.[٨]
قصاص: اگر آلت تناسلى مردِ مبتلا به عنن توسط مردى سالم بريده شود، آيا جانى قصاص مىشود يا نه؟ مسئله محل اختلاف است. بنابر قول دوم، ديه ثابت خواهد بود.[٩]
ديات: بنابر قول مشهور، اگر آلت تناسلى مرد مبتلا به عنن توسط مردى سالم بريده شود، بر قطع كننده يك سوم ديه ثابت مىگردد؛[١٠] اما اگر آلت تناسلى مردى به سبب جنايت، مبتلا به عنن شود، به قول مشهور، بر جانى دو سوم ديه ثابت مىگردد.[١١] برخى، ديه كامل را ثابت دانستهاند.[١٢]
( آلت تناسلى)