فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٩٩ - طلاق
طلاق بيمار: بنابر قول مشهور، طلاق دادن بر زوج بيمار مكروه است؛ ليكن در صورت وقوع، طلاق صحيح است.
چنانچه طلاق دهنده بيمار پس از طلاق دادن همسرش بميرد، زن با سه شرط از او ارث مىبرد؛ خواه طلاق رجعى باشد يا باين:
مرگ زوج قبل از سپرى شدن يك سال قمرى از زمان طلاق صورت گيرد. در اين مدت، مطلّقه با كسى ازدواج نكرده باشد. مرد در همان بيمارىاى كه همسرش را طلاق داده بميرد. بنابر اين، چنانچه از آن بيمارى شفا يابد و بر اثر بيمارىاى ديگر بميرد، زن از او ارث نمىبرد، مگر آنكه طلاق رجعى باشد و مرد در زمان عدّه بميرد.[٥١]چنانچه بيمار بهبود نيابد، ليكن مرگش بر اثر بيمارىاى ديگر و يا سببى جز بيمارى باشد آيا زن از او ارث مىبرد يا نه؟ اختلاف است. بسيارى از معاصران قائل به ارثاند.[٥٢] چنان كه در علت ارث بردن زن تا يك سال اختلاف است كه آيا علت آن متهم بودن مرد از جهت محروم كردن زن از ارث است و در نتيجه مواردى كه مرد متهم نباشد ارث ثابت نمىشود يا اينكه علت ارث بردن، وقوع طلاق در زمان بيمارى است و در نتيجه ارث مطلقا ثابت است؟ مشهور قول دوم است.[٥٣]
آيا در صورتى كه طلاق به خواست زن يا طلاق خلع يا مبارات باشد، حكم همين است يا نه؟ مسئله اختلافى است.[٥٤]
چنانچه زن بعد از طلاق در زمان عدّه بميرد و طلاق نيز رجعى باشد، مرد از زن ارث مىبرد؛ خواه طلاق در حال بيمارى زوج رخ داده باشد يا در حال سلامت او؛ اما اگر پس از تمام شدن عدّه بميرد، مرد از او ارث نمىبرد؛ خواه طلاق رجعى باشد يا باين؛ ليكن در مرد بيمارى كه در حال بيمارى، همسرش را طلاق داده، اختلاف است كه آيا در زمان عدّه طلاق باين از زن ارث مىبرد يا نه؟ قول دوم ديدگاه مشهور فقها است.[٥٥] برخى قدما به قول نخست قائل شدهاند.[٥٦]