فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٩٤ - عصبيّت
عصرَيْن ظهرين
عُصعُص بعصوص
عصفر
عُصفُر: گل رنگ؛ گل كاژيره.
عصفر عبارت است از گل زرد يا ارغوانى كه در بردارنده مواد رنگى است. گياه اين گل، يك ساله و خود رو يا كاشتنى و داراى برگهاى خاردار است.[١]
از آن به مناسبت در باب صلات و حج نام بردهاند.
نماز گزاردن در جامه رنگآميزى شده به عصفر مكروه است؛[٢] چنان كه احرام بستن( احرام) در آن و هر جامهاى كه به سبب رنگش موجب شهرت و جلب نظر گردد، نيز مكروه است. البته برخى گفتهاند: كراهت آن نزد فقها اختصاص به صورت سير بودن رنگ آن دارد. بنابر اين، چنانچه رنگش سير (پر رنگ) نباشد، كراهت ندارد.[٣]
[١]لغت نامه دهخدا
[٢] جواهر الكلام ٨/ ٢٣٥ ؛ العروة الوثقى ٢/ ٣٥٨
[٣] تذكرة الفقهاء ٧/ ٢٤٠ ؛ جواهر الكلام ١٨/ ٤٢٤ ـ ٤٢٥ .
عصمت
عصمت: ملكهاى ربانى، بازدارنده از گناه و لغزش.
عصمت در لغت به معناى منع (بازداشتن) آمده[١] و در اصطلاح عبارت است از لطف خدا بر بنده كه مانع ترك واجبات و ارتكاب محرمات مىگردد، بدون آنكه از او سلب قدرت كند.[٢]
عصمت در حقيقت ملكهاى ربانى است كه مانع ارتكاب معصيت و ميل به گناه، با قدرت بر آن مىشود.[٣] از آن در باب اعتقادات برخى كتب فقهى و نيز باب حدود سخن گفتهاند.
عصمت پيامبران و جانشينان آنان: از ضروريات مكتب شيعه دوازده امامى، اعتقاد به معصوم بودن پيامبران و جانشينان ايشان است. چنان كه از ضروريات مكتب شيعه اعتقاد به معصوم بودن دوازده امام عليهم السّلام و حضرت صديقه كبرى، فاطمه زهرا عليها السّلام است. خداى تعالى در آيه تطهير با صراحت به عصمت ايشان شهادت داده است.[٤]