فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٧٠٩ - فُضولى
در فقّاع دو چيز شرط است: يكى گرفته شدن از جو و ديگرى جوشيدن با صدق عنوان فقّاع بر آن.
احكامى كه بر فقّاع بار مىشود بر نوشابه فاقد يكى از دو شرط ياد شده بار نمىشود، مگر آنكه مست كننده باشد.[١] از عنوان ياد شده در باب طهارت و اطعمه و اشربه سخن گفتهاند.
حكم: فقّاع در حكم ملحق به خمر است( خمر)؛ از اين رو، نوشيدن آن حرام و بنابر قول به نجاست خمر، نجس است.[٢] حكم ياد شده نسبت به فقّاعى كه خود به خود جوش آمده قطعى و اتفاقى است؛ ليكن نسبت به فقّاعى كه با پختن به جوش آمده اختلاف است. برخى تصريح به اختصاص به مورد اول كردهاند.[٣]
حرمت و نجاست فقّاع اختصاص به صورت مست كننده بودن آن ندارد؛ بلكه شامل فقّاعى كه مست كننده نيست نيز مىشود.[٤]
آب جويى كه امروزه به آن ماء الشعير گفته مىشود، پاك و حلال است[٥] (ماء الشعير).
[١]جواهر الكلام ٦/ ٣٩ ؛ مصباح الهدى ١/ ٤٣٣ ـ ٤٣٤
[٢] جواهر الكلام ٣٦/ ٣٧٤ ؛ التنقيح (الطهارة) ٢/ ١٣٦
[٣] مصباح الهدى ١/ ٤٣٤
[٤] جواهر الكلام ٦/ ٤١ ؛ تحرير الوسيلة ٢/ ١٦٦
[٥] العروة الوثقى ١/ ١٤٥ ؛ التنقيح (الطهارة) ٢/ ١٣٩ .
فقاهت
فقاهت: علم به احكام فرعى با استناد به ادله شرعى معتبر.
فقاهت تعبير ديگر از اجتهاد است كه در عصر ائمه معصومين عليهم السّلام و قدما به كار مىرفته است و متأخران تعبير اجتهاد را جايگزين آن كردهاند[١] واژه