فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٨٨ - طَسّوج
به گفته برخى، قضاى نماز و روزههايى را كه پدر از روى طغيان بر خدا ترك كرده است، پس از فوت او بر پسر بزرگتر واجب نيست.[١]
كسانى كه در برابر امام معصوم عليه السّلام سركشى كرده و بيعت خود را با او شكستهاند، باغى به شمار رفته و جهاد با آنان با شرايطى واجب است(باغى).
با آشكار شدن نشانههاى طغيان و سركشى در رفتار، اخلاق و گفتار زوجه در برابر زوج، مانند آنكه با درشتى با او سخن بگويد، با آنكه پيش از آن با نرمى سخن مىگفت، يا در برابرش اخم كند و چهره در هم كشد، با آنكه پيش از آن چنين نبود، شوهر ابتدا او را نصحيت مىكند و در صورت عدم تأثير مىتواند از همخوابى با او خوددارى كند و چنانچه اين هم مؤثر واقع نشد، در حدّى كه موجب رجوع وى و تغيير در اخلاق و رفتار او گردد مىتواند ـ بدون ايجاد جراحت يا كبودى ـ او را بزند[٢](نشوز).
[١]العروة الوثقى ٣ / ٩٩ ؛ كلمة التقوى ٢ / ٨٥
[٢] وسيلة النجاة / ٧٥٥ ؛ مهذب الاحكام ٢٥ / ٢٢٠ ـ ٢٢١ .
طَفّ كربلا
طفل كودك
طفيلى
طُفيلى: مهمان ناخوانده.
به كسى كه ناخوانده و بدون دعوت به ميهمانى برود طفيلى گويند.[١] از آن به مناسبت در باب نكاح و شهادات سخن گفتهاند.
حضور بى دعوت به مجلس مهمانى و غذا خوردن، جايز نيست، مگر آنكه قراينى بر رضايت ميزبان، وجود داشته باشد.[٢]
به تصريح گروهى، شهادت طفيلى پذيرفته نيست.[٣] البته چنانچه اين كار (حضور ناخوانده) تكرار نشود، شهادتش پذيرفته است.[٤] همچنين است اگر ميزبان از حضور طفيلى در مجلس راضى باشد.[٥]
[١]لسان العرب، واژه «طفل»
[٢] تذكرة الفقهاء (ق) ٢ / ٥٨٠
[٣] تحرير الاحكام ٥ / ٢٥٥ ؛ الدروس الشرعية ٢ / ١٣٢ ؛ مسالك الافهام ١٤ / ١٩٩
[٤] تحرير الاحكام ٥/ ٢٥٥
[٥] كتاب الشهادات (گلپايگانى)/ ١٧٩ ـ ١٨٠ .