فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٩٦ - فَساد
قضاء:مستحب است قاضى براى قضاوت در فضايى باز و فراخ بنشيند تا ارباب رجوع به آسانى به او دسترس داشته باشند.[٩]
[١]جواهرالكلام ٨/٤٠١
[٢] ٧/٣٥١
[٣] موسوعة الخوئى ١١/ ٤١٤
[٤] جواهر الكلام ٧/ ٣٥٣ [٥]كشف اللثام ١٠/ ١٧٧ ؛ جواهر الكلام ٢٦/ ٢٨٣ ؛ كتاب الخمس (محقق داماد)/ ٣٨٠ و ٣٩٥ ؛ تفصيل الشريعة (الخمس و الانفال)/ ٣٢٠ ؛ كتاب الصلاة (نائينى) ٢/ ٤ ـ ٥
[٦] كشف الغطاء ٤/ ٥٤٩
[٧] جواهر الكلام ١٨/ ٤١٢ ـ ٤١٣ ؛ المعتمد فى شرح المناسك ٤/ ٢٦٩
[٨] منهاج الصالحين (خويى) ٢/ ١٦٠ ؛ تحريرالوسيلة ١/ ٥٦٦ و٢/ ٢١٠
[٩] المبسوط ٨/ ٨٧ ؛ جواهر الكلام ٤٠/ ٧٣ .
فضله
فضله: سرگين جانوران، بويژه پرندگان.[١]
احكام آن در باب طهارت آمده است.
فضله حيوان حلال گوشت؛ اعم از پرنده و غير پرنده پاك است.[٢] فضله حيوان حرام گوشت داراى خون جهنده، حتى به قول مشهور، پرنده حرام گوشت، نجس است(پرنده).[٣]
به قول مشهور، فضله حيوان حرام گوشتى كه خون جهنده ندارد پاك است[٤] ( حيوان).
[١]فرهنگ بزرگ سخن
[٢] ذكرى الشيعة ١/ ١١٧ ؛ جواهر الكلام ٥/ ٢٨٨
[٣] فقه الشيعة ٢/ ٢٨٧
[٤] جواهر الكلام ٥/ ٢٨٥ ؛ موسوعة الخوئى ٢/ ٣٨٧.
فضولى
فُضولى: متصدى عقد يا ايقاع بدون اجازه مالك تصرف.
فضل در لغت به معناى زياده و جمع آن فضول است. صيغه جمع به معناى مفرد در چيزى كه خيرى در آن نيست نيز به كار رفته است؛ از اين رو، «ى» به آخر آن متصل شده و عنوان فضولى به كسى كه به كار لغو و بيهوده مشغول مىباشد، اطلاق گرديده است.[١]
عنوان فضولى در اصطلاح فقه عبارت است از انسان كاملِ متصدى عقد يا ايقاع كه نسبت به متعلق آن دو مالك تصرف نيست. مقصود از كامل، بالغ و عاقل است.
مالك تصرف عبارت است از صاحب مال، در صورتى كه به جهت سفاهت و مانند آن ممنوع از تصرف نباشد و نيز ولىّ و وكيل. بنابر اين، بالغ عاقلى كه نه مالك است و نه ولىّ و نه وكيل از طرف مالك و نه ولىّ او، چنانچه متصدى عقد يا ايقاعى گردد،