فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٠٧ - صندل
صنج در عربى در دو معناى نخست به كار رفته و معناى سوم در اصل همان چنگ فارسى (نوعى ساز رشتهاى بسيار قديمى) است كه به زبان عربى برگردان و معرّب شده است.[٣] از احكام آن در باب تجارت و حدود و نيز در پاسخ به استفتائات سخن گفتهاند.
صنج به معناى چنگ و دايره زنگى از آلات لهو( آلات لهو) به شمار مىرود كه استفاده و نيز گوش فرا دادن به آن حرام است؛[٤] ليكن در باره صنج به معناى نخست، از فقهاى پيشين، كلام صريحى كه بيانگر مصداق آلت لهو بودن آن باشد، يافت نگرديد. از اين رو، برخى، مصداق آلات لهو نبودن آن را به فقها نسبت داده و خود بر آن فتوا دادهاند.[٥] برخى ديگر، آن را از آلات مشكوك بر شمرده و گفتهاند: به جهت شك در مصداق بودن آن براى آلات لهو، استفاده از آن جايز است.[٦] بعضى نيز آن را از آلات مشترك(آلات مشترك) بر شمرده و به جواز استفاده از آن در عزادارى تصريح كردهاند؛[٧] ليكن برخى معاصران، آن را از آلات لهو بر شمرده و استفاده از آن را حتى در عزادارى حرام دانستهاند.[٨]
[١]الدروس الشرعية ٢/ ١٢٦ ؛ مسالك الافهام ١٤/ ١٨٣
[٢] روضة المتقين ١٠ / ١٦٤ ـ ١٦٥
[٣] لسان العرب/ واژه «صنج»
[٤] ارشاد الاذهان ٢/ ١٥٧ ؛ الدروس الشرعية ٢/ ١٢٦ ؛ مسالك الافهام ١٤/ ١٨٣
[٥] غنا، موسيقى (رسالة فى تحقيق الغناء)١/ ٧٠٤
[٦] مستند الشيعة ١٨/ ١٦٦
[٧] غنا، موسيقى ٣/ ١٩٥٧
[٨] توضيح المسائل مراجع ٢/ ٨٣٤ .
صندل
صندل: درختى كوچك، خاص مناطق گرمسير با برگهاى نوك تيز/ چوب درخت صندل.[١]
چوب درخت صندل در ساختن وسايل چوبى به كار مىرود و اسانس آن در داروسازى و عطر سازى كاربرد دارد. از آن به مناسبت در باب صلات و حج سخن گفتهاند.
سجده بر خوردنى صحيح نيست؛ اما اگر خوردنى بودن آن تنها در مواقع ضرورى همچون گاه بيمارى باشد، مانند چوب صندل، سجده بر آن اشكال ندارد.[٢]