فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢٥٢ - طَيلَسان
مظروف آن قابل جدا شدن از آن باشد؛ از ظروفى باشد كه اعضاى خانواده به طور متعارف براى خوردن، نوشيدن، پختن، شستن و مانند آن از آن استفاده مىكنند؛ ته داشته باشد تا مظروف در آن قرار گيرد و نيز اطراف آن مقدارى بالا آمده باشد[٣]
برخى، بعضى ويژگيهاى ياد شده را نپذيرفته و مفهوم آنيه را گستردهتر از آن دانسته و گفتهاند: قدر متيقن از معناى آنيه اين است كه آنيه به آلاتى گفته مىشود كه به لحاظ شأنى ساخته شده تا از آن، هنگام نياز به عنوان ظرف نيز استفاده شود؛ هرچند بالفعل براى اين جهت ساخته نشده باشد، بلكه براى غرضى ديگر ساخته شده باشد.[٤]
برخى ديگر گفتهاند: مفهوم آنيه از مفاهيم مجمل است؛ از اين رو، به قدر متيقن اكتفا مىشود و قدر متيقن از مفهوم آنيه ظرفى است كه براى خوردن يا نوشيدن ساخته شده است. صاحب اين ديدگاه در ادامه مىافزايد: بلكه ممكن است گفته شود: عنوان آنيه به ظرفى اختصاص دارد كه قابل استفاده براى نوشيدن باشد.[٥]
با توجه به تعاريف مختلف، بعضى ظرفها طبق بعضى تعريفها خارج از عنوان آنيه و طبق بعضى تعريفهاى ديگر داخل در آن خواهد بود؛ از اين رو، كلمات فقها مختلف است؛ برخى، ظروفى را از آنيه بر شمرده و برخى ديگر آنها را خارج از آن دانستهاند.[٦]
از ظرف به معناى عام در باب تجارت تحت عنوان «اِندار» (كم كردن وزن ظرف) در بيع بحث كردهاند (اندار) و از ظرف به معناى خاص كه به آن «آنيه» گفته مىشود و موضوع اين مقاله است در بابهاى طهارت، زكات و اطعمه و اشربه سخن گفتهاند.
اقسام ظرف: ظرف به لحاظ مادهاى كه از آن ساخته مىشود سه گونه است: ساخته شده از طلا و نقره؛ از پوست يا استخوان حيوانات و از غير مواد ياد شده.[٧] هر يك از اين ظروف داراى احكامى است كه به آنها اشاره مىشود.