فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٣٨٩ - عزيمت
«محبت انسان نسبت به قبيلهاش مصداق عصبيّت نيست. عصبيّت آن است كه فردى، افراد بد قبيله خود را بهتر از افراد خوب ديگر قبايل بداند و يا اينكه قبيلهاش را بر ستمگرى يارى رساند»[٤]
[١]وسائل الشيعة ١٥/ ٣٧٠
[٢] جواهر الكلام ٤١/ ٦٠
[٣] مرآة العقول ١٠/ ١٧٣ ـ ١٧٤
[٤] وسائل الشيعة ١٥/ ٣٧٣ .
عصر
عصر: فاصله زمانى بين زوال خورشيد تا غروب آن/ بخش پايانى روز/ فشردن( فشار).
عصر به زمان بين زوال خورشيد تا غروب آن و نيز بر آخر روز اطلاق شده است.[١] مراد فقها از عصر در نماز عصر، زمان پس از زوال خورشيد است. از آن در بابهاى طهارت، صلات، صوم، حج و نكاح سخن گفتهاند.
طهارت: به قول مشهور، وقت غسل جمعه تا زوال خورشيد روز جمعه است.[٢] گروهى گفتهاند: كسى كه پيش از زوال غسل نكرده، احتياط آن است كه پس از زوال تا عصر (آخر روز) بدون نيّت ادا و قضا غسل كند.[٣]
زيارت اهل قبور در عصر پنج شنبه مستحب است.[٤]
صلات: با زوال خورشيد( زوال) وقت نماز ظهر و عصر فرا مىرسد؛ ليكن از اول وقت به اندازه خواندن نماز ظهر اختصاص به نماز ظهر و از آخر وقت به مقدار خواندن نماز عصر، اختصاص به نماز عصر دارد. مدت باقى مانده، مشترك ميان نماز ظهر و عصر است.[٥]
به قول مشهور، وقت فضيلت نماز عصر از زمان رسيدن سايه شاخص به اندازه آن تا زمان دو برابر شدن آن، امتداد دارد[٦]( نماز عصر).
خوابيدن در عصر كراهت دارد.[٧]
صوم: در اينكه وقت نيّت روزه مستحب تا زوال است يا تا بعد از عصر (قبل از غروب) امتداد دارد، اختلاف است.[٨]
مستحب است انسان در روز عاشورا تا عصر، بدون قصد روزه از خوردن و آشاميدن بپرهيزد و بعد از عصر چيزى بخورد[٩]( عاشورا).