فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٠٥ - عَنَن
از احكام عنوان ياد شده در بابهاى طهارت، صلات و حج سخن گفتهاند.
پوشاندن عورت: پوشاندن عورت يا نسبت به نگاه كننده است و يا در حال عبادت، هرچند نگاه كنندهاى نباشد. هر كدام داراى احكامى است كه در زير به آنها اشاره مىكنيم:
الف. در برابر نگاه ديگران
بر هر مرد مكلف واجب است عورت خود را از نگاه كنندهاى كه قوّه تميز و تشخيص دارد بپوشاند؛ نگاه كننده از محارم باشد يا غير محارم، مگر كسانى كه از اين حكم استثنا شدهاند، مانند همسر و كنيز و نيز كودك غير مميز.[٦]
بر هر زن مكلّف واجب است، همه اندام خود ـ جز مواضع استثنا شده ـ را از نامحرم بپوشاند؛ ليكن نسبت به محارم و نيز هم جنسان خود، تنها پوشاندن قُبُل و دُبُر واجب است. پوشاندن قُبل و دُبر از شوهر و نيز كودك غير مميّز واجب نيست[٧]( پوشش).
نگاه به عورت: نگاه كردن به عورت مسلمان، جز افرادى كه استثنا شدهاند، همچون زن، شوهر، مولا، كنيز و كودك غير مميّز، حرام است.[٨] آيا نگاه كردن به عورت كافر نيز حرام است يا نه، اختلاف مىباشد.[٩] نگاه كردن به عورت ميّت مسلمان، حتى در حال غسل دادن او حرام است.[١٠]
ب. در حال عبادت
[١] در حال نماز: از شرايط صحّت نماز پوشيده بودن عورت است؛ نگاه كنندهاى باشد يا نباشد[١١]جز نماز ميّت[١٢]( نماز ميّت). بنابر اين، چنانچه كسى از روى عمد بدون آنكه عورت خود را بپوشاند، نماز بگزارد، نمازش باطل است؛ ليكن در صورتى كه عيان بودن عورت از روى سهو يا فراموشى باشد آيا نماز باطل مىشود يا نه؟ اختلاف است. برخى تفصيل داده و گفتهاند: چنانچه از ابتدا نماز را بدون ستر عورت خوانده باشد، بايد آن را اعاده كند؛ اما اگر نماز را با ستر عورت شروع كرده و در اثناى نماز از روى سهو عورتش آشكار شده، نماز صحيح است و اعاده نمىشود. از برخى قدما نقل شده كه گفتهاند: