فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٦٥ - فديه
آموزش و پرورش: از وظايف مهم پدر و مادر نسبت به فرزند، تعليم و تربيت او بر اساس تعاليم و اخلاق اسلامى است. در روايات متعدد به تعليم خواندن و نوشتن، آموزش دادن قرآن، حلال و حرام و معارف دينى و واداشتن فرزند به انجام دادن فرايض و واجبات و تمرين دادن بر آنها امر شده است[٩](تربيت).
ياد دادن احكام حلال و حرام به فرزند در هفت سالگى و نيز شنا، تيراندازى و شعر جناب ابوطالب سلام اللّه عليه، معروف به قصيده لاميّه مستحب است ( آموزش).
ولايت بر فرزند: پدر و جدّ پدرى بر فرزند نابالغ و نيز بنابر قولى بر دختر بالغ باكره در خصوص ازدواج ولايت دارند (پدر).
تنبيه فرزند: تنبيه فرزند نسبت به رفتارهاى نادرست او، با نرمى و ملاطفت و وجود مصلحت در آن در حدّ ضرورت جايز است؛ بلكه چنانچه فسادى بر ترك تنبيه مترتب شود، واجب خواهد بود. در برخى روايات تا شش ضربه تازيانه با نرمى اجازه داده شده است. برخى گفتهاند: زدن بيش از ده تازيانه مكروه است.[١٠] ظاهر كلام برخى حرمت آن است.[١١] البته افزون بر حدى كه تأديب با آن محقق مىشود، بدون شك حرام است.[١٢] چنان كه تنبيه فرزند از روى عصبانيت و فرونشاندن غيظ حرام مىباشد[١٣]( تأديب).
بنابر قولى پدر مىتواند بر فرزند خود حدّ جارى كند( حدود).
هديه به فرزند: بر پدر مستحب است در هديه دادن به فرزندان مساوات و برابرى را رعايت كند و تفضيل بعضى بر بعض ديگر مكروه است، مگر آنكه تفضيل وجهى داشته باشد، مانند آنكه فرد تفضيل داده شده نيازمندتر باشد يا زمين گير و يا مشغول به تحصيل باشد، كه در اين صورت ـ به تصريح برخى ـ تفضيل كراهت ندارد. البته كراهت تفضيل در فرض عدم خوف فتنه است و گرنه با بيم وقوع فتنه و فساد، حرام خواهد بود[١٤] از برخى قدما حرمت تفضيل جز در صورت وجود رجحان نقل شده است[١٥]