٢- آيه ٢٧ مؤمنون:((فَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا) ؛ )پس به او وحى كرديم كه زير نظر ما و [به] وحى ما كشتى را بساز.

٣. آيه ٤٨ سوره طور:((وَاصْبِرْ لِحُكْمِ رَبِّكَ فَإِنَّكَ بِأَعْيُنِنَا) ؛ ) و در برابر دستور پروردگارت شكيبايى پيشه كن كه تو خود در حمايت مايى.

٤. آيه ١٤ سوره قمر:((تَجْرِى بِأَعْيُنِنَا جَزَاء لِّمَن كَانَ كُفِرَ) ؛ )[كشتى] زير نظر ما روان بود [اين] پاداش كسى بود كه مورد انكار واقع شده بود.

٥. آيه ٣٩ سوره طه:((وَأَلْقَيْتُ عَلَيْكَ مَحَبَّةً مِّنِّى وَلِتُصْنَعَ عَلَى عَيْنِي) ؛ ) و مهرى از خودم بر تو افكندم تا زير نظر من پرورش يابى.

افزون بر اين آيات که صفت عين را به خداوند نسبت داده، آياتى هم بصر و نظر را به خداوند نسبت داده‌اند؛ مانند آيات: ٧٧ سوره آل‌عمران و ٢٢ و ٢٣ سوره قيامت.

برخى از فِرق اسلامى همانند مجسّمه با جمود بر ظواهر اين آيات، به جسميت خداوند قائل شده، معتقدند خداوند چشم دارد، قابل رؤيت است، در قيامت مجسم مى‌شود و بندگان او را مى‌بينند.

ولى به اعتقاد اکثر علماى اسلامى رؤيت خداوند محال است؛ زيرا لازمه رؤيت هر شىء، جسم بودن و مکان، اجزا و جهت داشتن است، که هيچ يک در خداوند سبحان راه ندارد و امکان‌پذير نيست.

همچنين مفاد آيات متعددى از قرآن، نفى رؤيت و جسميت است؛ مانند:((لاَّ تُدْرِكُهُ الأَبْصَارُ...))(انعام// ١٠٣) و((... لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ...))(شوري// ١١) .

در نتيجه، منظور از آيات صفت عين، ديدگان ظاهرى نيست؛ بلکه مراد از آن، حفظ، مراقبت و نظارت است.

[١]زركشي ، محمد بن بهادر ، ٧٤٥ - ٧٩٤ق;البرهان فى علوم القرآن(باحاشيه);جلد٢;صفحه ٨٧
[٢]قرشي بنابي ، علي اكبر ، ١٣٠٧ -;قاموس قرآن;جلد٥;صفحه ٨٤
[٣]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد٣;صفحه (١٩-٢٠)
[٤]معرفت ، محمد هادي ، ١٣٠٩ -١٣٨٥.;التمهيد فى علوم القرآن;جلد٣;صفحه ١٢٨
[٥]مصطفوي ، حسن،١٢٩٤-١٣٨٤.;التحقيق فى كلمات القرآن;صفحه (٢٨٠-٢٨٥)
[٦]سبحاني ، جعفر ، ١٣٠٨ -;منشور جاويد قرآن;جلد٣;صفحه ٣٥٧
[٧]مكارم شيرازي ، ناصر ، ١٣٠٥ -;پيام قرآن , روش تازه اى درتفسير موضوعى قرآن;جلد٤;صفحه (٢٢١-٢٥٤)