فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٠٣٣
كلمات مفسَّر قرآن
كلمات مفسَّر قرآن
(کلماتى از قرآن، بىنياز از توضيح و تفسير)
«مفسَّر» از ريشه «فسر» به معناى مکشوف است؛ اما در اصطلاح به کلماتى گفته مىشود که به توضيح و تفسير نياز ندارند؛ زيرا به خودى خود معلومند و احتمال تفسير و تأويل درآنها راه ندارد.
کلمات مفسَّر دو گونهاند:
١. کلماتى که در افاده معناى خود به ضميمه شدن قول يا فعلى نياز ندارند و به آنها «مفسَّر بذاته» گفته مىشود؛ مانند: (ان الله بکل شىء عليم)(که دلالت آن بر احاطه علم خدا بر همه چيز، واضح است؛ )
٢. کلماتى که روشنى مفهوم آنها مرهون ضميمه شدن قول يا فعلى است؛ مانند: «بقره» در((إِنَّ اللّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تَذْبَحُواْ بَقَرَةً))(بقره// ٦٧) که به ضميمه آيه((إِنّهَا بَقَرَةٌ صَفْرَاء)… )((بقره// ٦٩) واضح شده است. کلمات مفسَّر از نظر قوت دلالت، پس از کلمات محکم، و مقدم بر کلمات نص و ظاهرند. )
نيز ر.ک: کلمات واضحالدلاله قرآن.
[١]حفناوي ، محمد ابراهيم;دراسات فى القرآن الكريم;صفحه (٢٤٩-٢٦٧)