فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤١١٤
مبارك (قرآن)
مبارك (قرآن)
(يکى از اوصاف قرآن)
يکى از نامها و صفات قرآن «مبارک» است. اين صفت در چهار آيه بر قرآن اطلاق شده است:((وَهَذَا كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ مُبَارَكٌ))(انعام// ٩٢) و آيه ١٥٥، و نيز آيات ٥٠ سوره انبياء و ٢٩ سوره ص.
«مبارک» به معناى چيزى است که در آن خير و برکت زياد باشد، و برکت به معناى ثبوت خير الهى است.
طبرسى براى نامگذارى قرآن به «مبارک» سه علت ذکر کرده است:
١. قرآن ممدوح و باعث خوشبختى است و هر کس به آن تمسک جويد، به فوز عظيم رسيده است.
٢. برکت يعنى ثبوت خير فراوان و دائم؛ و قرآن را از اين رو مبارک خواندهاند که قرائت و عمل به آن، خير است و علم اولين و آخرين در آن هست و باعث آمرزش گناهان مىشود و حلال و حرام در آن بيان شده است.
٣. برکت يعنى کثرت، و قرآن چون از کتابهاى آسمانى ديگر، مطالب بيشترى دارد، مبارک ناميده شده است.
فخررازى مىنويسد: قرآن ذکر مبارکى است که فرشتهاى مبارک در شب مبارک بر نبى مبارک براى امت مبارک نازل کره است. همچنين قرآن منبع و سرچشمه انواع خيرات و نيکىهاى ثابت و بىشمار الهى است.
[١]راغب اصفهاني ، حسين بن محمد ، - ٥٠٢ق;المفردات فى غريب القرآن;صفحه ٤٣
[٢]طبرسي ، فضل بن حسن ، ٤٦٨ - ٥٤٨ق;مجمع البيان فى تفسيرالقرآن;جلد٤;صفحه ٣٣٤
[٣]فخر رازي ، محمد بن عمر ، ٥٤٤ - ٦٠٦ق.;التفسيرالكبير;جلد٢;صفحه (٨٠-٣٧٨)و١٨