فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٣٠٢٠
سوره قارعه
سوره قارعه
(يکصد و يکمين سوره قرآن)
«قارعه» به معناى کوبنده و از نامهاى قيامت است که در سه آيه اول آمده است؛ به همين جهت براى نام سوره برگزيده شده است. قيامت، کوبنده دلها با ترس و کوبنده دشمنان خدا با عذاب است. در اين سوره از قيامت و حالت خوشى نيکوکاران و ناراحتى بدکاران سخن گفته شده است. بدين سان، مضمون اين سوره تهديد به عذاب قيامت و بشارت به ثواب آن است، ولى جانب تهديدش بر بشارتش مىچربد. گفته شده: سوره در مكه نازل شده است.
ويژگيهاى سوره قارعه:
١. يازده آيه به عدد کوفى، ده آيه به عدد حجازى، هشت آيه به عدد بصرى و شامي، ٣٦ کلمه و ١٥٠ يا ١٦٠ حرف دارد.
٢. در ترتيب نزول، سىامين و در قرآن کريم يکصد و يکمين سوره است.
٣. پس از سوره قريش و پيش از سوره قيامت در مکه پيش از هجرت نازل شد و هيچ آيه مدنى ندارد.
٤. از نظر کميت؛ از سورههاى مفصّل و از نوع قصار آن است.
٥. در اين سوره، نسخى صورت نگرفته است.
پيامهاى سوره قارعه:
١. قيامت حادثهاى است بزرگ و کوبنده؛
٢. وحشت و سرگردانى انسانها در قيامت؛
٣. سنجش اعمال با ميزان مخصوص در قيامت.
[١]طباطبايي ، محمد حسين ، ١٢٨١ - ١٣٦٠;الميزان في تفسير القرآن;جلد٢٠;صفحه ٣٤٨
[٢]فيروز آبادي ، محمد بن يعقوب ، ٧٢٩ - ٨١٧ق;بصائرذوى التمييزفى لطائف الكتاب العزيز;جلد١;صفحه ٥٣٩
[٣]هاشم زاده هريسي ، هاشم ، ١٣١٧ -;شناخت سوره هاى قرآن;صفحه ٥٨٦
[٤]زركشي ، محمد بن بهادر ، ٧٤٥ - ٧٩٤ق;البرهان فى علوم القرآن(باحاشيه);جلد١;صفحه ١٩٣
[٥]ملا عبد الله بن حسين يزدي ، - ٩٨١ق;الحاشية على تهذيب المنطق;جلد٢٧;صفحه ٢٥٧
[٦]راميار ، محمود ، ١٣٠١ - ١٣٦٣;تاريخ قرآن;صفحه ٥٩٠
[٧]جمعي از محققان;علوم القرآن عندالمفسرين;جلد١;صفحه ٣١٥