فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٣٦٤٥
قرآن
قرآن
(کتاب آسمانى مسلمانان؛ معجزه جاويد پيامبر اسلام (ص) )
قرآن، وحىنامه اعجازآميز الهى و به زبان عربى است که خود الفاظ توسط فرشته امين وحى، جبرئيل از جانب خدا و از لوح محفوظ بر قلب و زبان پيامبر اسلام (ص) هم يکباره و هم تفصيلاً در مدت ٢٣ سال نازل شد و حضرت آن را بر اصحاب خود خواند و کاتبان وحى آن را با نظارت مستقيم و مستمر حضرت (ص) نوشته و حافظان صحابه آن را حفظ و به تواتر نقل کردهاند. و در عصر پيامبر (ص) مکتوب شد.
قرآن کريم ازنظر حجم، متوسط و داراى ١١٤ سوره، ٧٧٨٠٧ کلمه و سى جزء است.
علما درباره کلمه قرآن، ريشه و معناى آن به اختلاف سخن گفتهاند. شافعى آن را نه مشتق و نه مهموز، بلکه عَلَمى مىداند که به وضع ارتجالى بر کلام الهى اطلاق مىشود. فراء، آن را مشتق از «قرائن» (جمع قرينه) ، اشعرى و پيروانش آن را مشتق از «قرن الشىء بالشىء» (پيوندزدن و افزودن چيزى بر چيزى) و زجاج، لحيانى و جماعتى آن را از «قَرَءَ» به معناى: جَمَعَ مىدانند، و گفته شده سبب ناميدن قرآن به اين نام آن است که انواع علوم، و يا سورهها را با هم جمع کرده است. بعضي، با استشهاد به آيه:(())() که دو واژه جمع و قرآن را کنار هم آورده، اين قول را نپسنديده، بلکه آن را از «قَرَءَ» به معناى: أظهَرَ و بَيَّنَ دانستهاند
[١]زركشي ، محمد بن بهادر ، ٧٤٥ - ٧٩٤ق;البرهان فى علوم القرآن(باحاشيه);جلد١;صفحه (٢٧٧-٢٧٨)
[٢]سخاوي ، علي بن محمد ، ٥٥٨-٦٤٣ق.;جمال القراء و كمال الاقراء;جلد١;صفحه (١٦١-١٦٥)
[٣]فيروز آبادي ، محمد بن يعقوب ، ٧٢٩ - ٨١٧ق;بصائرذوى التمييزفى لطائف الكتاب العزيز;جلد١;صفحه ٨٤
[٤]خرمشاهي ، بهاء الدين ، ١٣٢٤ -;دانش نامه قرآن وقرآن پژوهى;جلد٢;صفحه ١٦٣٠
[٥]صالح ، صبحي ، ١٩٢٦ -;مباحث فى علوم القرآن;صفحه (١٨-١٩)