فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٢٢
آيه صبح
آيه صبح
(آيه ١٨ تکوير، شامل سوگند خداوند به صبحگاه)
به آيه ١٨ سوره تکوير «آيه صبح» مىگويند:((وَ الصُّبْحِ إِذا تَنَفَّسَ) ؛ «و قسم به صبح هنگامى كه تنفس كند». )
اين آيه و آيات قبل و بعد از آن به بحث از حقانيت قرآن و صدق گفتار پيامبر اسلام (ص) مىپردازد، و صبح را به موجود زندهاى تشبيه كرده كه نخستين تنفسش با طلوع سپيده آغاز مىشود، و روح حيات در همه موجودات مىدمد، گويى در زير دست و پاى لشكر زنگى شب نفسش بريده بود، و با درخشيدن اولين شعاع نور از زير چنگال او آزاد مىشود و نفس تازه مىكند!.
اين تعبير شبيه تعبيرى است كه در سوره مدثر بعد از سوگند به شب آمده است كه مىفرمايد: (وَ الصُّبْحِ إِذا أَسْفَرَ) ؛ «سوگند به صبح هنگامى كه نقاب از چهره بر گيرد»، گويى ظلمت شب همچون نقاب سياهى بر صورت صبح افتاده، به هنگام سپيده دم نقاب را كنار مىزند و چهره نورانى و پر فروغ خود را كه نشانه زندگى و حيات است به جهانيان نشان دهد.
[١]مكارم شيرازي ، ناصر ، ١٣٠٥ -;تفسير نمونه;جلد٢٦;صفحه ١٩٢
[٢]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الدر المنثور في التفسير بالماثور;جلد٦;صفحه ٣٢١
[٣]طبرسي ، فضل بن حسن ، ٤٦٨ - ٥٤٨ق;مجمع البيان فى تفسيرالقرآن;جلد١٠;صفحه ٦٧٧
[٤]حويزي ، عبد علي بن جمعه ، - ١١١٢ق.;تفسيرنورالثقلين;جلد٥;صفحه ٥١٨
[٥]طباطبايي ، محمد حسين ، ١٢٨١ - ١٣٦٠;الميزان في تفسير القرآن;جلد٢٠;صفحه ٢١٧
[٦]قمي ، علي بن ابراهيم ، - ٣٢٩ق.;تفسيرالقمى;جلد٢;صفحه ٤٠٨