فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٥٠٨
مفسّران طبقه هفتم
مفسّران طبقه هفتم
(مفسّران شيعى طبقه هفتم)
نهضت علمى شيعه که از قرن هفتم و هشتم هجرى آغاز شده بود، در قرن يازدهم به اوج خود رسيد و زمينه تحول زيربنايى در تفسير را پديد آورد. مفسران اين طبقه، شخصيتهاى مشهور و بزرگى هستند؛ همچون:
١. سيد حيدر آملى (م بعد از ٨٧٨ ق)، صاحب کتاب جامعالأسرار؛
٢. ملاّمحسن فيض کاشانى (م ١٠٩١ ق) مؤلف تفسير صافي؛
٣. ملاّصدرا (م ١٠٥٠ق) نويسنده أسرار الآيات؛
٤. سيد هاشم بحرانى (م ١١٠٧ق) مؤلف تفسير البرهان فى تفسير القرآن؛
٥. شيخ عبدعلى حويزى شيرازى (م ١١١٢ ق) نگارنده تفسير نورالثقلين؛
٦. بهاءالدين شريف لاهيجى (زنده تا ١٠٨٨ق) صاحب تفسير لاهيجي؛
٧. سيد عبدالله شُبّر (م ١٢٤٢ق) صاحب کتاب تفسير شُبّر؛
٨. مولى محمدرضا بن عبدالحسين نصيرى طوسى (زنده تا سال ١٠٧٣ ق)، مؤلف تفسير الأئمّة لهدايةالأُمّة؛
٩. ميرزا ابراهيم صدر شيرازى (م ١٠٠٧ق) نويسنده عروةالوثقي؛
١٠. قاضى محمد ابراهيم (م ١١٦٠ق) مؤلف تفسيرالقرآن.
براى مفسّران اهلسنّت در تقسيمبندى علامه طباطبايى (ره) بيش از شش طبقه ذکر نشده است.
[١]عميدزنجاني ، عباسعلي ، ١٣١٦ -١٣٩٠.;مبانى وروشهاى تفسيرقرآن;صفحه (٨٥-٨٦)
[٢]جلاليان،حبيب الله;تاريخ تفسيرقرآن كريم;صفحه (٢٠٦-٢٠٧)