فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ١٠٢
آيات صفت مجيء
آيات صفت مجيء
(آيات وصفکننده خداوند به آمدن)
منظور از آيات صفت مجىء آياتى است که وصف مجىء (آمدن) را به خداوند نسبت دادهاند؛ مانند: آيه ٢٢ سوره فجر:((وَجَاء رَبُّكَ وَالْمَلَكُ صَفًّا صَفًّا) . )
اينآيات، دستآويز گروه مشبهه قرار گرفته و با توجه به ظاهر اين آيات و جمود بر لفظ، به جسميت خداوند معتقد شده، مىگويند: خداوند در قيامت به جمع خلايق مىپيوندد و ديده مىشود (!) .
ولى مسلماً - همانگونه که اغلب مفسران اشاره کردهاند - تفسير اين آيات غير از برداشت ظاهرى و قشرى مشبهه است، و منظور از آن، فرارسيدن فرمان خدا براى رسيدگى به حساب مردم، يا فرارسيدن آيات عظمت و نشانه او است.
بنابراين لفظى همانند امر در اين آيات، مقدر است: و جاء امر ربک . اين تفسير، با آيات متعددى از قرآن نيز تأييد مىشود که مجىء را به امر خداوند و مانند آن منسوب دانستهاند؛ مانند: (وَلَمَّا جَاء أَمْرُنَا نَجَّيْنَا هُودًا وَالَّذِينَ آمَنُواْ مَعَهُ) (هود/ ٥٨، )(و نيز آيات ٤٠، ٦٦، ٧٦، ٨٢، ٩٤ و ١٠١ سوره هود؛ يا اين که اين آيات در صدد ترسيم مفاهيم عقلى در لباس محسوس و تشريح ظهور هيبت و عظمت خداوند در روز رستاخيز است.)
[١]زركشي ، محمد بن بهادر ، ٧٤٥ - ٧٩٤ق;البرهان فى علوم القرآن(باحاشيه);جلد٢;صفحه ٨٣
[٢]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد٣;صفحه ٢٢
[٣]همان;جلد٢;صفحه ١٠٤
[٤]قرشي بنابي ، علي اكبر ، ١٣٠٧ -;قاموس قرآن;جلد٢;صفحه ٩٠
[٥]مكارم شيرازي ، ناصر ، ١٣٠٥ -;پيام قرآن , روش تازه اى درتفسير موضوعى قرآن;جلد٤;صفحه (٢٧٩-٢٨٤)
[٦]سبحاني ، جعفر ، ١٣٠٨ -;منشور جاويد قرآن;جلد٣;صفحه ٣٥٩
[٧]مكارم شيرازي ، ناصر ، ١٣٠٥ -;تفسير نمونه;جلد٢٦;صفحه ٤٧٠
[٨]طباطبايي ، محمد حسين ، ١٢٨١ - ١٣٦٠;الميزان في تفسير القرآن;جلد٢٠;صفحه ٢٨٤
[٩]مصطفوي ، حسن،١٢٩٤-١٣٨٤.;التحقيق فى كلمات القرآن;جلد٢;صفحه (١٥٥-١٥٧)