فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٢٤١٧
زبور ( قرآن )
زبور ( قرآن )
(يکى از اسامى و صفات قرآن)
اين وصف، برگرفته از آيه ١٠٥ سوره انبيا است:((وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِى الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ) . )«زبور» به معناى هرگونه کتاب و نوشته است. برخى گفتهاند زبور به معناى کتاب مشتمل بر مواعظ و حکمتها است.
درباره معنا و مقصود «زبور» و «ذکر» در آيه فوق چند قول وجود دارد:
١. «زبور» تمام کتابهاى انبياى پيشين و «ذکر» لوح محفوظ يا همان امالکتاب است.
٢. «زبور» کتابهاى آسمانى نازل شده پس از تورات و «ذکر» تورات است.
٣. «زبور» زبور حضرت داوود؛ و «ذکر» تورات حضرت موسى است.
٤. «زبور» قرآن؛ و «ذکر» تورات است.
بنابر احتمال و قول چهارم، «زبور» از جمله اوصاف قرآن خواهد بود.
شايد علت نامگذارى قرآن به «زبور» اشتمال آن بر مواعظ و حکمتها است. همچنين چون قرآنکريم به اراده الهى در يک کتاب جمع شده، از قرآن به «زبور» تعبير شده است.
[١]زركشي ، محمد بن بهادر ، ٧٤٥ - ٧٩٤ق;البرهان فى علوم القرآن(باحاشيه);جلد١;صفحه ٢٧٦
[٢]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد١;صفحه ١٨١
[٣]قرشي بنابي ، علي اكبر ، ١٣٠٧ -;قاموس قرآن;جلد٣;صفحه ١٥٤
[٤]طبرسي ، فضل بن حسن ، ٤٦٨ - ٥٤٨ق;مجمع البيان فى تفسيرالقرآن;جلد٧;صفحه ١١٩
[٥]مكارم شيرازي ، ناصر ، ١٣٠٥ -;تفسير نمونه;جلد١٣;صفحه (٥١٦-٥١٧)
[٦]فخر رازي ، محمد بن عمر ، ٥٤٤ - ٦٠٦ق.;التفسيرالكبير;جلد٢٢;صفحه ٢٢٩
[٧]راغب اصفهاني ، حسين بن محمد ، - ٥٠٢ق;المفردات فى غريب القرآن;صفحه ٢١٠
[٨]طباطبايي ، محمد حسين ، ١٢٨١ - ١٣٦٠;الميزان في تفسير القرآن;جلد١٤;صفحه ٣٢٩