فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٨١٥
اسامي قرآني اقوام و قبايل
اسامي قرآني اقوام و قبايل
(نامهاى اقوام و قبايل در قرآن)
خداوند سبحان در قرآن کريم به مناسبتهاى مختلفى از جمله: بيان سرگذشت امتهاى پيشين، عبرت و پنددادن به آيندگان و هدايت مردم، از برخى اقوام و قبايل نام برده است؛ مانند:
١. يأجوح و مأجوح: نام اين دو قبيله دو بار در آيات ٩٤ سوره کهف و ٩٦ سوره انبياء آمده است.
٢. عاد: نام قبيله حضرت هود (ع) بود. اين واژه به همين معنا ٢٤ بار در قرآن به کار رفته است.
٣. ثمود: نام قبيله حضرت صالح بود. اين واژه ٢٦ بار در قرآن آمده است.
٤. مَديَن: نام قبيله حضرت شعيب بود که به آنها «اصحاب أيکه» نيز مىگفتند. واژه «مدين» پنج بار در قرآن به کار رفته است.
٥. روم: نام ملت و قبيلهاى بزرگ است که يک بار در قرآن به کار رفته و يک سوره از قرآن نيز به همين عنوان نامگذارى شده است.
٦. قريش: نام قبيله پيامبر اسلام (ص) است. اين واژه يک بار در قرآن به کار رفته و سورهاى از قرآن هم به نام «قريش» خوانده شده است.
و نيز اسامى اقوام ذيل در قرآن آمده است:
قوم نوح؛ قوم لوط؛ قوم ابراهيم؛ قوم تُبَّع؛ اصحاب أيکه؛ قوم مدين؛ اصحاب الرَسّ.
[١]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد٤;صفحه ٨٣