فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٦٥٣
نجوم (قرآن)
نجوم (قرآن)
(يکى از اوصاف قرآن)
«نجوم» و «نجم» يکى از اسامى و صفات قرآن است. «نجم» در لغت به معناى طلوع و بروز است. مثلا وقتى گفته ميشود «نجم القرن و النبات» يعنى شاخ و علف روييد و ظاهر شد. ستاره را نيز از آن جهت که طلوع مىکند «نجم» مىگويند.
واژه «نجم» چهار بار به صورت مفرد (نجم) و نُه بار به صورت جمع (نجوم) در قرآن به کار رفته است. در غالب اين موارد، کلمات «نجم» و «نجوم» به معناى ستاره و ستارگان است.
برخى گفتهاند مراد از آن در آيه اول سوره مبارکه نجم:((وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى))و آيه ٧٥ سوره واقعه:((فَلَا أُقْسِمُ بِمَوَاقِعِ النُّجُومِ))قرآن است؛ زيرا با آيات بعدى که درباره وحى و قرآن است تناسب دارد؛ توضيح مطلب اين است که عرب واژه «نجوم» را بر چيزى اطلاق ميکند که تدريجاً و در فواصل مختلف بروز کند؛ و اطلاق «نجم» به قرآن نيز به اين سبب است که در طول ٢٣ سال و در مقاطع مختلف بر پيامبر اکرم (ص) نازل شده است.
[١]قرشي بنابي ، علي اكبر ، ١٣٠٧ -;قاموس قرآن;جلد٧;صفحه (٢٥-٢٦)
[٢]شاهين ، عبد الصبور;تاريخ القرآن;جلد٢٢;صفحه ٤٧٧
[٣]طبرسي ، فضل بن حسن ، ٤٦٨ - ٥٤٨ق;مجمع البيان فى تفسيرالقرآن;جلد٩;صفحه ٢٨٦
[٤]طباطبايي ، محمد حسين ، ١٢٨١ - ١٣٦٠;الميزان في تفسير القرآن;جلد١٩;صفحه ٢٧
[٥]راغب اصفهاني ، حسين بن محمد ، - ٥٠٢ق;المفردات فى غريب القرآن;صفحه ٥٠
[٦]ابو الفتوح رازي ، حسين بن علي ، ٤٧٠؟-٥٥٤؟ق.;هفده گفتاردرعلوم قرآن;صفحه ٣٨
[٧]راميار ، محمود ، ١٣٠١ - ١٣٦٣;تاريخ قرآن;صفحه ٣٢