فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٥١
آيه فراش
آيه فراش
(آيه ادعايي مدعيان نسخ تلاوت، در باره الحاق فرزند به زوج)
در برخي از منابع معتبر اهل سنت از قول عمر عباراتي نقل شده که عمر مدعي بود اين عبارات، آياتي از قرآن هستند که در زمان پيامبر (ص) قرائت ميکرديم ولي بعد از رحلت آن حضرت مورد غفلت واقع شد و در مصاحف ثبت نشد. مطابق برخي از اين نقلها عمر ميگويد اگر خوف اين را نداشتم که بگويند عمر چيزي بر قرآن افزود دستور به درج اين آيات در مصاحف ميدادم!
اين اخبار، مورد استناد کساني واقع شده که قائل به وقوع نسخ تلاوت در قرآن هستند.
يکي از موارد ادعايي عمر، عبارتي است که از آن به «آيه فراش» ياد شده و به اين شرح است: «الولد للفراش و للعاهر الحجر؛ فرزند به صاحب فراش خود ملحق است و سزاى زناکار سنگ است». مفاد حديث اين است که در صورت اختلاف و اتهام ولادت فرزند از راه زنا، بچه ملحق به زوج است.
در پاسخ، گفته شده که اين عبارت، بدون شک، حديثى نبوى است که ابوهريره، حسن و ابوسلمه از پيامبر (ص) نقل کردهاند، و در اذهان تمام مسلمانان مرتکز است.
نيز ر.ک: آيه رجم.
[١]معرفت ، محمد هادي ، ١٣٠٩ -١٣٨٥.;التمهيد فى علوم القرآن;جلد٨;صفحه ١٣٩
[٢]عاملي ، جعفر مرتضي ، ١٩٤٤ -;حقايقى مهم پيرامون قرآن كريم;صفحه ٢٨٩
[٣]خرمشاهي ، بهاء الدين ، ١٣٢٤ -;قرآن پژوهى(هفتادبحث وتحقيق قرآنى);صفحه ١٠٧