فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٤٨١
مفسّران ادبي
مفسّران ادبي
(مفسّران با گرايش به مباحث ادبى)
مفسّران ادبى، تفسير خويش را بر پايه علوم و گرايشهاى ادبى بلاغى پايهريزى کردهاند. از آن جملهاند:
١. ابوالقاسم محمود بن عمر بن احمد، معروف به جارالله زمخشرى (م ٥٣٨ ق) مؤلف تفسير الکشّاف عن حقائق غوامض التنزيل و عيون الأقاويل فى وجوه التأويل معروف به «تفسير کشّاف»؛
٢. فضل بن حسن طبرسى (م ٥٤٣ ق) از علماى بنام شيعه دوازده امامى و صاحب دو تفسير مجمعالبيان و جوامعالجامع؛
٣. ابوحيان محمد بن يوسف بن حيان اندلسى (٧٤٥ ق) نويسنده تفسير البحرالمحيط؛
٤. ابو محمد عبدالحق بن غالب بن عطيه (م ٥٤٢ ق) نگارنده تفسير المحرّر الوجيز فى تفسير الکتاب العزيز؛
٥. ناصرالدين عبدالله بن عمر بيضاوى (م حدود ٦٨٥ تا ٧١٩ق) نويسنده تفسير أنوار التنزيل و أسرار التأويل معروف به «تفسير بيضاوي»؛
٦. محمدعلى طه الدرّة الحمصى السوريّ، از علماى اهلسنّت و نويسنده تفسيرالقرآنالکريم و إعرابه و بيانه.
نيز ر.ک: تفسير ادبى؛ تفاسير ادبى.
[١]نكونام ، جعفر ، ١٣٤٣-;روشهاى تفسيرى(جزوه درسي);صفحه (٥٢-٩٠)
[٢]معرفت ، محمد هادي ، ١٣٠٩ -١٣٨٥.;التفسيروالمفسرون فى ثوبه القشيب;جلد٢;صفحه ٤٨٠