فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٤٠٠٦
كلمات كنانهاى قرآن
كلمات كنانهاى قرآن
(کلماتى از قرآن، به لغت قبيله کنانه)
«کنانه» يکى از قبايل بزرگ عرب و منسوب به شخصى به نام کنانه پسر خزيمه است. وى پدر قبيلهاى از «مُضَر» و مولاى صفيه بنت حُيّ همسر پيامبر (ص) است. اين قبيله در سرزمين مکه مىزيستند و طوايف و شعبههايى همچون قريش، عبدمناة و… داشتند.
واژههاى کنانهاى قرآن عبارتند از:
١. سفهاء: جهال، نادانان (بقره// ١٣) ؛
٢. خاسئين: صاغرين، خوارشدگان (بقره// ٦٥) ؛
٣. شطر: تِلقاء، کنار (بقره// ١٤٤) ؛
٤. خَلاق: نصيب، بهره (آلعمران// ٧٧) ؛
٥. ملوکاً: احرار، آزادگان (مائده// ٢٠) ؛
٦. قبيلاً: عياناً، آشکار (اسراء// ٩٢) ؛
٧. معجزين: سابقين، سبقتگيرندگان (انعام// ١٣٤) ؛
٨. يَعزُبُ: يَغيب، پنهان ماند (يونس// ٦١) ؛
٩. لاترکنوا: لاتميلوا، ميل پيدا نکنيد (هود// ١١٣) ؛
١٠. فَجْوَة: ناحيه (کهف// ١٧) ؛
١١. مَوئلاً: ملجأ و پناهگاه (کهف// ٥٨) ؛
١٢. مُبلَسُون: آيسون، نااميدان (انعام// ٤٤) ؛
١٣. دُحُوراً: طرداً، راندن (صافات// ٩) ؛
١٤. خرّاصون: تکذيبکنندگان (ذاريات// ١٠) ؛
١٥. أسفار: کُتُب (جمعه// ٥) ؛
١٦. اُقِّتَتْ: جُمِعَت، جمع شود (مرسلات// ١١) ؛
١٧. لَکَنُود: کفرانکننده نعمتها (عاديات// ٦) .
[١]دهخدا ، علي اكبر ، ١٢٥٩ - ١٣٣٤;لغت نامه دهخدا;جلد١١;صفحه (١٦٤١٠-١٦٤١١)
[٢]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد٢;صفحه ١٠٨
[٣]قلعه جي،محمدرواس;لغة القرآن الكريم;صفحه (٥٠-٦٥)