فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٣٨٣١
قصه اصحاب مَدين
قصه قوم شعيب عليه السلام
(قصه اصحاب مَدين)
(سرگذشت قرآنى قوم شعيب پيامبر (ع) و عاقبت شوم آنها)
قصه قوم شعيب (ع) و شهر مدين (محل اقامت شعيب) در قرآن کريم جمعاً در هفت سوره ذکر شده است: اعراف// ٨٥؛ توبه// ٧٠؛ هود// ٨٤، ٩٥؛ طه//٤٠؛ حج// ٤٤؛ قصص// ٢٢، ٣٢ و ٤٥؛ عنکبوت// ٣٦. از مجموع آيات و ديدگاههاى مفسران و گفتار اهل تاريخ بر مىآيد لفظ «مدين» هم بر شهر «شعيب» (ع) و هم بر قبيله وى اطلاق مىشده است.
قرآن کريم در سورههاى حجر، شعراء، ص و ق از مردمى به نام «اصحاب أَيکه» نام برده است که شعيب بر آنها مبعوث شد. «أَيکه» در لغت به معناى بيشه، جنگل و درختهاى انبوه و به هم پيچيده است. بسيارى از اهل تاريخ و مفسران گفتهاند اصحاب أَيکه همان مردم مدين بودهاند که نزديک شهرشان بيشهاى بود و از درختان آن استفاده مىکردند. برخى گفتهاند شعيب (ع) يک بار به سوى مردم مدين و بار دوم به سوى اصحاب أَيکه مبعوث شد.
حضرت شعيب (ع) قوم خود را از کمفروشى نهى مىکرد و به درستى در پيمانه و وزن کردن با ترازو دستور مىداد؛ ولى آنها به جاى شکر نعمتهاى بىشمار الهى و پذيرش دعوت خيرخواهانه شعيب (ع) و دستبرداشتن از کفر، ناسپاسى، کمفروشى، تباهى و افساد در زمين، آن بزرگوار را انکار و تکذيب و تبعيد از شهر و فراتر از آن به سنگسار تهديد کردند. برخى نيز آن حضرت را استهزا و به جادوزدگى و نسبتهاى نارواى ديگرى متهم کردند. خداوند نيز آنان را به عذاب زلزله و ابر آتشبار و صيحه آسمانى هلاک کرد.
نيز ر.ک: قصه حضرت شعيب (ع) .
[١]رسولي ، هاشم ، ١٣١١ -;قصص قرآن;جلد٢;صفحه ٢٤
[٢]خزائلي،محمد،١٢٩٢-١٣٥٣;اعلام القرآن;صفحه ٤٠٩
[٣]هاكس ، جيمز;قاموس كتاب مقدس;صفحه ٩٤٤
[٤]خرمشاهي ، بهاء الدين ، ١٣٢٤ -;دانش نامه قرآن وقرآن پژوهى;جلد٢;صفحه ١٣٢٢