فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٣٧٤٥
قرّاء مكه
قرّاء مكه
(قاريان مقيم مکّه، داراى قرائت مخصوص به خود)
از جمله قرّاى حرمين، قرّاى شهر مکّهاند. در نهمين مرحله از پيداشدن قرائتها، گروهى از قاريان هر شهر طبق دريافت قرائت خود از صحابه، به مصحف عثمانى و قرائت آن روى آوردند. صحابه نيز قرائت خود را از نبى اکرم (ص) فراگرفته بودند. در زمان پيامبر (ص) در هر شهرى قاريانى بودند و اين سنّت ادامه يافت. از جمله در مکه در مرحله مورد بحث ما افراد ذيل به کار قرائت قرآن اشتغال داشتند و به نام «قرّاى مکه» شناخته شده بودند:
١. عبيد بن عمير (م ٧٤ ق) ؛
٢. مجاهد بن جبر (م ١٠٣ ق) ؛
٣. طاووس بن کيسان (م ١٠٦ق) ؛
٤. عطاء بن ابىرباح (م ١١٥ق) ؛
٥. عبدالله بن ابىمليکه (م ١١٧ ق) ؛
٦. عکرمه مولى ابنعباس (م پيش از ٢٠٠ ق) .
نويسنده کتاب قرّاىسبعه از افرادى همچون معاذ بن جبل (م ١٨ق) ، عبدالله بن سائب (م ٧٠ ق) و ابنکثير (م ١٢٠ ق) به عنوان قاريان مکه نام ميبرد که برخى از آنان منصب اقراء را از عصر رسول اکرم (ص) در دست داشتند.
[١]فضلي ، عبد الهادي،١٩٣٤-م.;تاريخ قراءات قرآن كريم;صفحه ٣٧
[٢]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد١;صفحه ٢٥١
[٣]ابو شامه ، عبد الرحمان بن اسماعيل ، ٥٩٥ - ٦٦٥ق;المرشدالوجيزالى علوم تتعلق بالكتاب العزيز;صفحه ١٦٤
[٤]دمياطي ، احمد بن محمد ، - ١١١٧ق.;اتحاف فضلاءالبشربالقراءات الاربعة عشر;صفحه ١٧
[٥]زرقاني ، محمد عبد العظيم ، ١٩٤٨- م.;مناهل العرفان فى علوم القرآن;جلد١;صفحه ٤١٣