فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ٣٤٦٦
عظيم (قرآن)
عظيم (قرآن)
(يکى از اوصاف قرآن)
«عظيم» صفت مشبهه و به معناى بزرگ است و گويا ريشه آن «عظم» به معناى استخوان باشد و چون بزرگى موجودات استخواندار به بزرگى استخوان آنان بستگى دارد و وقتى گفته مىشود «عظم الشىء» يعنى بزرگاستخوان شد، وسپس عظمت به معناى مطلق بزرگى نقل و تعميم داده شده است. اين واژه، ابتدا در اشياى محسوس و سپس در امور اعتبارى و معنوى به کار رفته است.
«عظيم» از نامها و صفات قرآن است: (وَلَقَدْ آتَيْنَاكَ سَبْعًا مِّنَ الْمَثَانِى وَالْقُرْآنَ الْعَظِيمَ) ؛ «ما به تو سوره حمد و قرآن عظيم داديم» (حجر// ٧٨) .
وصف قرآن شريف به «عظيم» هم به لحاظ حقيقت آن است که مرتبهاى از علم الهى است و هم به لحاظ اهميتش در تکامل انسان. برخي معتقدند: علت اين كه خداوند قرآن را به صفت عظمت ياد كرده، اين است كه همه امور دين را بنحو اختصار، با بهترين نظم و تمامترين معنى، در بردارد.
[١]مرتضي زبيدي ، محمد بن محمد ،١١٤٥ -١٢٠٥ق.;تاج العروس من جواهرالقاموس;جلد١٧;صفحه ٤٨٧
[٢]ابن منظور ، محمد بن مكرم ، ٦٣٠ - ٧١١ق.;لسان العرب;جلد٩;صفحه ٢٧٨
[٣]مصباح ، محمد تقي ، ١٣١٣ -;قرآن شناسى;جلد١;صفحه ٥٩
[٤]جلالي نائيني ، محمد رضا ، ١٢٩١ - ١٣٨٩.;تاريخ جمع قرآن;صفحه ١٠
[٥]راميار ، محمود ، ١٣٠١ - ١٣٦٣;تاريخ قرآن;صفحه ٣٢
[٦]ابو الفتوح رازي ، حسين بن علي ، ٤٧٠؟-٥٥٤؟ق.;هفده گفتاردرعلوم قرآن;صفحه ٣٩
[٧]شريفي،محمدحسين;شناخت نامهاى قرآن;صفحه ١٢٧
[٨]قاضي زاهدي ، احمد ، ١٣٢٨ -;شناختى ازقرآن;صفحه ١١
[٩]راغب اصفهاني ، حسين بن محمد ، - ٥٠٢ق;المفردات فى غريب القرآن;صفحه ٣٤٣
[١٠]طبرسي ، فضل بن حسن ، ٤٦٨ - ٥٤٨ق;مجمع البيان في تفسير القران;جلد٦;صفحه ١٣٠