فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ١٩٩
آيه ٠٠٤ نور
آيه قذف
(آيه ٠٠٤ نور)
(آيه ٤ نور، در باره برخورد با اتهام ناموسى)
به آيه ٤ سوره نور آيه قذف يا آيه حد قذف مىگويند:((وَالَّذِينَ يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاء فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا وَأُوْلَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ) ؛ )و كسانى كه نسبت زنا به زنان شوهردار مىدهند سپس چهار گواه نمىآورند هشتاد تازيانه به آنان بزنيد و هيچگاه شهادتى از آنها نپذيريد و اينانند كه خود فاسقند.
قذف در لغت به معناى پرتاب کردن به يک نقطه دوردست، و در اصطلاح (مانند کلمه رمى) کنايه از اتهام ناموسى است؛ به تعبير ديگر، فحش و دشنامى است که به ناموس مربوط مىشود.
هرگاه قذف با لفظ صريح انجام گيرد، حد آن هشتاد تازيانه است. و اگر صراحت نداشته باشد، مشمول حکم تعزير است؛ يعنى تعيين مقدار مجازات و شلاق به اختيار حاکم شرع است. از آنجايى که در آيات ٢ و ٣ همين سوره مجازات شديد براى زن و مرد زناکار بيان شد و ممکن بود اين موضوع دستآويزى براى افراد مغرض و بىتقوا گردد تا افراد پاک را متهم کنند، آيه ٤ اين سوره به مجازات شديد تهمتزنندگان پرداخته، جلوى اين گونه افراد را گرفته است تا حيثيت و حرمت خانوادههاى پاکدامن از خطر آنان مصون بماند و کسى جرأت تعرض به آبروى مردم را پيدا نکند.
[١]مكارم شيرازي ، ناصر ، ١٣٠٥ -;تفسير نمونه;جلد١٤;صفحه (٣٦٩-٣٧٦)
[٢]منصور ، عبدالحميد يوسف;نيل الخيرات فى القراءات العشرة;جلد١٥;صفحه ٨١
[٣]حجتي ، محمد باقر ، ١٣١١ -;اسباب النزول;صفحه (١٠٤-١٠٥)