فرهنگ نامه علوم قرآن - دفتر تبلیغات اسلامی - الصفحة ١٢١٨
امر (قرآن)
امر (قرآن)
(يکى از اوصاف قرآن)
برخى از دانشمندان علوم قرآنى کلمه «امر» در((ذَلِكَ أَمْرُ اللَّهِ أَنزَلَهُ إِلَيْكُمْ)…)((طلاق// ٥) را يکى از اوصاف قرآن شمردهاند. )
«امر» در لغت دو معنا دارد؛ ١. کار و چيز؛ ٢. دستور و فرمان. در آيه مذکور، «امر» به معناى دوم است. شايد بتوان گفت خداوند از آن جهت کتاب مبينش را «امر» ناميد که سراسرش کلام خدا است و آن را فروفرستاده تا مردم از آن فرمان بپذيرند و به آن ايمان آورده، احکامش را فراگيرند و به آن عمل کنند.
بسيارى از مفسران، مشاراليه «ذلک» در آيه فوق را احکام طلاق و عِدّه دانستهاند که در آيات قبل بيان شده است، و کلمه «امر» را از اوصاف قرآن ذکر نکردهاند. برخى ديگر گفتهاند: اوصافى از قبيل امرالله، خير، حبلالله و… از اوصاف و عناوينى هستند که نمىتوان آنها را به طور قطع بر قرآن اطلاق کرد و از اوصاف قرآن دانست.
[١]زركشي ، محمد بن بهادر ، ٧٤٥ - ٧٩٤ق;البرهان فى علوم القرآن(باحاشيه);جلد١;صفحه ٢٧٦
[٢]سيوطي ، عبد الرحمان بن ابي بكر ، ٨٤٩ - ٩١١ق.;الاتقان فى علوم القرآن;جلد١;صفحه ١٨٠
[٣]قرشي بنابي ، علي اكبر ، ١٣٠٧ -;قاموس قرآن;جلد١;صفحه ١٠٩
[٤]طبرسي ، فضل بن حسن ، ٤٦٨ - ٥٤٨ق;مجمع البيان فى تفسيرالقرآن;جلد١٠;صفحه ٤٥
[٥]فخر رازي ، محمد بن عمر ، ٥٤٤ - ٦٠٦ق.;التفسيرالكبير;جلد٣٠;صفحه ٣٦
[٦]مصباح ، محمد تقي ، ١٣١٣ -;قرآن شناسى;صفحه ١
[٧]طباطبايي ، محمد حسين ، ١٢٨١ - ١٣٦٠;الميزان في تفسير القرآن;جلد١٩;صفحه ٣١٦