فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٢١ - صيد
صيد و تذكيه: شكار حيوان وحشى (كشتن با آلات صيد) در كنار ذبح( ذبح) و نحر( نحر) از راههاى تذكيه حيوان به شمار مىرود.
مراد از حيوان وحشى اعم از حلال گوشت و حرام گوشت و نيز وحشى اصلى و عارضى (عروض وحشى شدن پس از اهلى بودن) است.
انواع صيد به لحاظ تذكيه: صيد يا از حيوانات خشكى است و يا دريايى و هر يك از آن دو يا حلال گوشت است و يا حرام گوشت. نوع دوم، يا نجس العين است يا پاك. بدون شك، حيوان وحشى حلال گوشت قابل تذكيه است؛ چنان كه حيوان وحشى نجس العين، مانند سگ و خوك قابل تذكيه نيست. در تذكيهپذير بودن حيوانات حرام گوشت اختلاف است( تذكيه).
شرايط حليّت: شرايط حليّت شكار يا به لحاظ ابزار و آلات شكار است و يا به لحاظ شكار كننده.
الف. آلات شكار: در تحقق تذكيه با شكار، ابزارى خاص لازم است. اين ابزار يا از جنس حيوان است، مانند سگ شكارى( سگ شكارى) و يا از نوع جماد، مانند سلاح گرم. در هر يك از اين ابزار، شرايطى معتبر است كه بدون آنها تذكيه محقق نمىشود، از قبيل آموزش ديده بودن سگ براى شكار يا برنده و تيز بودن سلاح( آلات صيد).
حليّت شكار با آلات صيد، مشروط به آن است كه مرگ شكار مستند به جراحت وارده با آن آلات باشد.[٣٥]
صيد ملخى كه توان پرواز دارد بازنده گرفتن آن به هر وسيلهاى، صحيح است؛[٣٦] چنان كه صيد ماهى با زنده گرفتن آن از آب با هر ابزارى صحيح مىباشد.[٣٧]
حيوان وحشى اى كه اهلى شده و نيز بچه حيوان وحشى كه توان پرواز يا فرار ندارد، با شكار كردن (كشتن با آلات صيد) حلال نمىشود؛ بلكه بايد ذبح شود.[٣٨]
ب. شكار كننده: شرايط معتبر در شكار كننده براى حليت شكار عبارت اند از: