ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٢٢٦ - باب دوم در آنچه وارد شده در مذمت دنيا

براى او ذخيره مى‌شود در آخرت بيشتر از آن است كه در دنيا ترك كرده.

پس واگذار دنيا را، به درستى كه محبّت دنيا كور و كر و گنگ مى‌گرداند و نفسها را خوار مى‌سازد. و درياب باقى‌مانده عمر را و مگو: فردا و پس‌]m .a ٣٥[ فردا كارى خواهم‌[١] كرد[٢] كه به كار من آيد. و گروهى كه پيش از تو بودند به سبب آرزوهاى دراز و پس انداختنِ عملها[٣] هلاك شدند تا آنكه مرگ بر ايشان ناگهان و به غفلت وارد شد و منتقل شدند[٤] بر تابوتها به سوى قبرهاى تيره و تنگ و اولاد و عيال ايشان را واگذاشتند.

پس از همه چيز منقطع شده، پناه ببر به خداى تعالى‌ به دلى كه از ترك دنيا به خدا بازگشت نموده باشد و نيّتى كه در آن سستى و انقطاعى نباشد. پس آن حضرت دعا كردند كه: يارى كُناد[٥] خداى عزّ وجلّ ما و تو را بر طاعتش‌[٦] و توفيق دهد ما و تو را بر عملهايى كه موجب خوشنودى آن باشد[٧].

و حضرت أمير المؤمنين ٧ در صفت دنيا فرمودند: چه وصف كنم دارى را كه اوّل آن تعب و آخر آن فنا باشد و در حلال آن حساب و در حرامش عقاب باشد! هركه در دنيا توانگر شد در فتنه مى‌افتد و هركه پريشان شد غمگين مى‌شود. و هركه از پى آن مى‌رود[٨] از آن مى‌گريزد و هركه از آن كناره گيرد از پى آن مى‌رود. و هركه ملاحظه آن كند از راه عبرتْ آن را بينا مى‌سازد و هركه به رغبتْ نظر به‌[٩] آن كند او را نابينا مى‌سازد[١٠].

[١] - خواهم/s خواهد.

[٢] -m - كرد.

[٣] - عملها/s a عملهاى.

[٤] - منتقل شدند/a s مستقل شده.

[٥] - كُناد/a s كند.

[٦] - طاعتش/a s طاعت.

[٧] - الكافي ٢: ١٣٦ ح ٢٣. مشكاة الأنوار: ٤٦٦.

[٨] -a s - از پى آن مى‌رود.

[٩] -m - به.

[١٠] - نهج البلاغة ١: ١٣١ ح ٨٢. روضة الواعظين: ٤٤٥.