ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ١٨١ - باب چهارم در بيان ريا و كبر و عجب است

براى مردم ثواب او بر مردم خواهد بود. و هركه عملى از براى خدا بكند ثواب او بر خداست‌[١].

و نيز آن حضرت در تفسير آيه‌ «فَمَنْ كانَ يَرْجُوا لِقاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صالِحاً وَ لا يُشْرِكْ بِعِبادَةِ رَبِّهِ أَحَداً»[٢]-[٣] فرمودند كه: مردى عملى مى‌كند كه آن عمل ثواب مى‌دارد امّا آن مرد[٤] در آن عمل طلب رضاى خدا نمى‌كند بلكه قصدش آن است كه مردم مدح او را بكنند و مى‌خواهد كه در مجالسْ آن عمل مذكور شود. و شرك در عبادت در آيه مذكوره اين معنا دارد.

بعد از آن فرمودند: هيچ بنده‌اى نيست كه عملى را پنهانى بكند مگر آنكه بعد از (مدّتى كه بگذرد خداى عزّ وجلّ خوبى او را ظاهر مى‌سازد. و هيچ بنده‌اى نيست كه عمل بدى را پنهانى بجاى آورد مگر آنكه بعد از)[٥] مدّتى بدى او را ظاهر مى‌گرداند[٦].

و نيز آن حضرت فرمودند كه‌[٧]: چرا احدى از شما عمل خوب را ظاهر مى‌سازد و عمل بد را پنهان مى‌كند و بازگشتى به خود نمى‌كند كه بداند اين چنين كارى فايده ندارد و حال آنكه خداى عزّ وجلّ فرموده: «بَلِ الْإِنْسانُ عَلى‌ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ»[٨] يعنى بلكه آدمى بر نفسِ خود صاحب بصيرت است و بر عملهاى خود بيناست. بعد از آن فرمودند: به درستى كه هرگاه باطن آدمى خوب باشد ظاهرش تقويت مى‌يابد[٩].

[١] - الكافي ٢: ٢٩٣ ح ٣. و با كمى تفاوت در علل الشرائع ٢: ٥٦٠ ح ٤.

[٢] - كهف: ١١٠.

[٣] - ترجمه آيه درa s البته در غير مكان خودش اينگونه بيامده است:« يعنى هركه اميدوارى به شرف ملاقات خداى عزّ وجلّ در قيامت داشته باشد بايد كه عمل صالح بكند و كسى را در عبادتْ شريك خدا نسازد».

[٤] - مرد/a مردى كه.

[٥] - ميان پرانتز ازa افتاده است.

[٦] - الكافي ٢: ٢٩٣ ح ٤. و برخى از آن در منية المريد: ٣١٨.

[٧] -a s - كه.

[٨] - قيامت: ١٤.

[٩] - الكافي ٢: ٢٩٥ ح ١١. أمالي المفيد: ٢١٤ ح ٦. مجمع البيان ١٠: ١٩٥. مشكاة الأنوار: ٥٥٣.