ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٥٣٧ - فصل آن چيزى سزاوار است براى حاجى هنگام دخول مكه

ردّ آن بشود و در جواب به وى گفته شود كه:

«لا لبّيك و لا سعديك»

يعنى نباشد تو را اجابت ندايى و يارى دينى.

و بايد كه در ميان خوف و رجا متردّد باشد و از گردش و قوّت خود بَرى باشد و تكيه بر فضل و كرم خدا داشته باشد؛ زيرا كه وقت تلبيه ابتداى امر و محلّ خطر است.

حضرت امام زين العابدين ٧ هنگامى كه احرام بستند و شتران در پا داشته شد رنگِ مبارك آن حضرت زرد شد و لرزيد[١] و رعشه بر اندام مبارك آن حضرت افتاد و استطاعت نداشتند كه تلبيه بگويند، شخصى به آن حضرت گفت: چرا تلبيه نمى‌گويى؟ فرمودند: مى‌ترسم كه خداى عزّ وجلّ به من بگويد[٢]:

«لا لبّيك و لا[٣] سعديك»

. و وقتى كه تلبيه گفتند بيهوش شده از مركوب درافتادند و مكرّر اين حالت آن جناب را رو مى‌داد تا از حجّ فارغ شدند[٤].

فصل [آن چيزى سزاوار است براى حاجى هنگام دخول مكه‌]

و هرگاه داخل مكّه شود بايد كه متذكّر آن شود كه به حرم امنى رسيده و امّيدوار باشد كه به دخول آن ايمن گردد از عقاب خدا و بترسد از اينكه اهل قرب نباشد و در داخل شدن حرم نا امّيد باشد و خود را مستحقّ غضب داند و در جميع اوقات بايد كه امّيدش غالب باشد، زيرا كه كرم خدا عامّ و شرف خانه عظيم است و حقّ زيارت كننده رعايت مى‌شود و حرمت كسى كه طلب امان نموده [و] پناه ببرد ضايع نمى‌گردد.

پس هرگاه چشم او بر خانه بيفتد سزاوار آن است كه عظمت خانه را در دل حاضر گرداند و با خود چنان قرار دهد كه گويا از راه شدّت تعظيمْ صاحب خانه را مشاهده مى‌كند. و امّيدوار به ملاقات آن باشد چنانچه لقاى خانه او را ميسّر شده و شكر خدا را

[١] - لرزيد/a s لرزيدند.

[٢] - بگويد/s بگويند كه.

[٣] -m - لا.

[٤] - عوالي اللئالي ٤: ٣٥ ح ١٢١.