ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٦٦ - فصل در اخلاص علم براى خدا

را نمى‌اندازد به دل بنده مگر به واسطه فرشتگان، پس هرگاه پاكيزگى در دل حاصل نشود نور علم در آن جلوه نمى‌كند.

فصل [در اخلاص علم براى خدا]

و سزاوار از براى معلّم آن است كه خالص سازد نيّت را در تعليم دادن از براى خدا بدون طمعى و مهربان باشد بر متعلّم و خيرخواه او باشد و اكتفا كند در افاده علم به قدر فهم او. و هركه را شايسته علم داند به او عطا كند و هركه را قابل نيابد از او باز دارد.

از[١] حضرت امام جعفر صادق ٧ مروى است كه: وقتى حضرت عيسى ٧‌[٢] در ميان بنى اسرائيل ايستادند به موعظه كردن و فرمودند: اى بنى اسرائيل! بيان مكنيد از براى نادانان حكمت را كه ستم به حكمت كرده خواهيد بود. و باز مداريد حكمت را از كسانى كه اهليّتِ آن داشته باشند كه ستم به ايشان كرده خواهيد بود[٣].

و ديگر سزاوار از براى معلّم آن است كه چيزى را كه نداند نگويد.

از حضرت امام محمّد باقر ٧ پرسيدند كه: چيست حقّ خداى عزّ وجلّ بر بندگان؟ فرمودند: اينكه بگويند هرچه را دانند. و ايستادگى كنند در جايى كه نادان باشند[٤].

و از حضرت امام جعفر صادق ٧ روايت است كه فرمودند: به درستى كه خداى تعالى‌ تخصيص داده بندگان خود را به دو چيز در دو آيه از قرآن: يكى آنكه تا ندانسته باشند سخن نگويند. و ديگرى آنكه هرچه را ندانند ردّ نكنند. امّا آيه اوّل آن است كه‌

[١] - از/s a و از.

[٢] - ٧/a s سلام اللَّه عليه.

[٣] - الكافي ١: ٤٢ ح ٤. أمالي الصدوق: ٥٠٧ ح ١٧. منية المريد: ١٨٤.

[٤] - الكافي ١: ٤٣ ح ٧. أمالي الصدوق: ٥٠٦ ح ١٤. روضة الواعظين: ٤٦٨. منية المريد: ٢١٥.