ترجمة الحقائق فيض كاشانى - كاشانى، محمد بن شاه مرتضي - الصفحة ٣٩٥ - باب ششم در صدق و اداى امانت است

صاحب ايمان وثوقى بر اسباب نداشته باشد و توكّل او بر خدا باشد و بَس. و[١] كمال ايمان از براى صاحبان علم مكنون مى‌باشد مثل پيغمبران و اوليا، امّا اين فضلى است از جانب خدا[٢] و به هركه‌[٣] خواسته باشد عطا مى‌كند.

حضرت‌[٤] امام زين العابدين ٧ فرمودند: تمامى خير را در قطع طمع از مردم مى‌دانم. و هركه امّيد به مردم نداشته باشد و كار خود را در هر باب به خدا واگذارد خداى عزّ وجلّ مهم‌سازى او را در هر باب مى‌كند[٥].

و حضرت امام محمّد باقر ٧ فرمودند: بد بنده‌اى است آن بنده كه طمع او را به همه‌جا مى‌كشاند. وبد بنده‌اى است آن بنده كه رغبت به چيزها او را خوار مى‌گرداند[٦].

و حضرت امام جعفر صادق ٧ فرمودند: شرف مؤمن در برخاستن شب است به عبادت و در استغنا از مردم ورزيدن‌[٧]-[٨].

باب ششم: در صدق و اداى امانت است‌

و ادنى‌ مرتبه صدق آن است كه در هر حال در قول صادق باشد. و كمال اين در آن است كه بدون ضرورتى هرگز كنايه نگويد از ترس آنكه مبادا غلط فهميده شود و در دل صورت دروغى نقش ببندد و رعايت راستى با خداى عزّ وجلّ بايد نمود، پس هركه‌[٩] به زبان گويد كه تمامى روى دل را به جانب خدا كرده‌ام در دعاى «وجّهتُ وجهي لِلّه» و حال آنكه در دل او غير خدا باشد، يا آنكه گويد كه: تو را عبادت مى‌كنم و بَس در

[١] -a s - و.

[٢] - فضلى است از جانب خدا/a افضل است و از جانب خداست.

[٣] - كه/a كس.

[٤] - حضرت/s و حضرت.

[٥] - الكافي ٢: ١٤٨ ح ٣. مشكاة الأنوار: ٢٢٦.

[٦] - الكافي ٢: ٣٢٠ ح ٢.

[٧] - از مردم ورزيدن/a ورزيدن از مردم.

[٨] - الكافي ٢: ١٤٨ ح ١.

[٩] -m - پس هركه.