تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٩٨ - تفسير ابيات

پس چه مانع عقلى دارد كه همان خدايى كه به موسى روح داده و او به وسيلهء همان روح معانى و عظمت الهى را درك مى كند ، همان خدا روحى به كوه طور عنايت فرمايد كه مانند موسى عليه السلام به هيجان در آيد ؟
تفسير ابيات بنا به مضامين ابيات سابق ، مسئلهء هود عليه السلام هم روشن مى گردد كه چگونه آن حضرت دور مؤمنين خطى مى كشيد ، و از هجوم طوفانى كه قوم عاد را به هلاكت رسانيد جلوگيرى مى كرد .
باد طوفانى كه به آن جا مى رسيد به جهت جنبش اسباب پشت پرده‌اى خاصيت هجوم و تخريب خود را از دست مى داد . در صورتى كه باد در بيرون از آن خط و محاصره به مقتضاى خواص طبيعى خود هر كه را سر راه خود مى ديد متلاشى مى ساخت .
بلكه در شخصى كوچكتر از هود كه پيامبر هم نبود ، مانند شيبان راعى ، مى بينيم كه هنگامى كه گرگ به خط دور گوسفندان آن چوپان مى رسيد ، خاصيت درندگى خويش را از دست مى داد . مى بينيم باد طوفانى حرص و طمع گرگ او را وادار مى كرد تا درون خط برود و گوسفندها را بدرد ، و باد طمع گوسفند كه از خط بيرون برود ، و براى خود آب و گياهى پيدا كند ، در مقابل دايرهء آن مرد خدا ( شيبان چوپان ) بند مى گشت ، و از اثر مى افتاد .
و بدينسان با اين كه باد اجل با خشونت كامل شعلهء زندگى را خاموش مى كند ، و زندگان را به طور شديد ناراحت مى كند ، ولى براى مرد عارف آن چنان نرم و خوش است كه گويى نسيم بوستانى است كه به جان آنان مى وزد