تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٢٣ - تفسير ابيات

باز ترجيح نخجيران توكل را بر جهد و كسب
آيه
باز ترجيح نخجيران توكل را بر جهد و كسب

((٩١٥)) قوم گفتندش كه كسب از ضعف خلق لقمهء تزوير دان بر قدر حلق پس بدان كه كسبها از ضعف خاست در توكل تكيه بر غيرى خطاست
((٩١٦)) نيست كسبى از توكل خوبتر چيست از تسليم خود محبوبتر
((٩١٧)) بس گريزند از بلا سوى بلا بس جهند از مار سوى اژدها
((٩١٨)) حيله كرد انسان و حيله اش دام بود آن كه جان پنداشت خون آشام بود
((٩١٩)) در ببست و دشمن اندر خانه بود حيلهء فرعون زين افسانه بود
((٩٢٠)) صد هزاران طفل كشت آن كينه كش وان كه او مى جست اندر خانه اش
((٩٢١)) ديدهء ما چون بسى علت در اوست رو فنا كن ديد خود در ديد دوست
((٩٢٢)) ديد ما را ديد او نعم العوض يابى اندر ديد او كل غرض
((٩٢٣)) طفل تا گيرا و تا پويا نبود مركبش جز شانهء بابا نبود
((٩٢٤)) چون فضولى كرد و دست و پا نمود در عنا افتاد و در كور و كبود
((٩٢٥)) جانهاى خلق پيش از دست و پا مى پريدند از وفا سوى صفا
((٩٢٦)) چون به امر اهبطوا بندى شدند حبس خشم و حرص و خرسندى شدند
((٩٢٧)) ما عيال حضرتيم و شير خواه گفت : الخلق عيال للاله
((٩٢٨)) آن كه او از آسمان باران دهد هم تواند كو ز رحمت نان دهد
آيه « وَقُلْنَا اِهْبِطُوا بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي اَلأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتاعٌ إِلى حِينٍ » ٢ : ٣٦ (١) ( ما به آنان گفتيم به زمين فرود آييد در حالى كه بعضى از شما دشمن بعضى ديگر مى باشيد و براى شما در روى زمين استقرار و متاعى است تا مدت معين ) .

(١) سوره بقره ، آيهء ٣٦ . .