فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦١ - صَبِر
الكلام ٢٠/ ١٢٠ ـ ١٢١
[٢٢] ١١٧
[٢٣] غنية النزوع/ ١٩٥ ؛ الجامع للشرائع/ ٢٢٢
[٢٤] جواهر الكلام ٢٠/ ١١٧ ؛ المعتمد فى شرح المناسك ٥/ ٤٢٨ ـ ٤٢٩
[٢٥] جواهر الكلام ٢٠/ ١١٨
[٢٦] ١١٩
[٢٧] مسالك الافهام ٢ / ٣٨٩
[٢٨] المعتمد فى شرح المناسك ٥/ ٤٤١ ـ ٤٣٣
[٢٩] مسالك الافهام ٢/ ٣٩٠ ـ ٣٩١
[٣٠] جواهر الكلام ٢٠/ ١٢٣ [٣١]التهذيب فى مناسك العمرة و الحج ٣/ ٢٩٧ ـ ٢٩٨ و ٣٠٧
[٣٢] جواهر الكلام ٢٠/ ١٤٠
[٣٣] مسالك الافهام ٢/ ٣٩٨ ـ ٣٩٩
[٣٤] غاية المرام ١/ ٤٧٢
[٣٥] المبسوط ١/ ٣٣٤
[٣٦] مسالك الافهام ٢/ ٣٩٨
[٣٧] شرائع الاسلام ١/ ٢١٣ ؛ تذكرة الفقهاء ٧/ ٩٠ ؛ جامع المقاصد ٣/ ٢٩٥
[٣٨] المبسوط ١/ ٣٣٤
[٣٩] جواهر الكلام ١٧/ ٣٧٩ ـ ٣٨٠
[٤٠] العروة الوثقى ٤/ ٥٥٧ ـ ٥٥٨ .
صدا
صدا: آنچه شنيده مىشود؛ صوت ؛ آوا.
از آن به مناسبت در بابهاى طهارت، صلات، حج، تجارت، نكاح و ديات سخن گفتهاند.
جهر و اخفات: بلند خواندن (آشكار كردن جوهر صدا) در قرائت حمد و سوره نماز صبح و دو ركعت اول نماز مغرب و عشا بر مرد واجب است( جهر)؛ چنان كه آهسته خواندن (آشكار نكردن جوهر صدا) در ركعت اول و دوم نماز ظهر و عصر ـ جز نماز جمعه و نماز ظهر جمعه ـ و در ركعت سوم و چهارم واجب است[١] (اخفات).
گوش دادن به صداى نامحرم و غنا: گوش دادن به صداى زن نامحرم، بدون لذت و قصد ريبه جايز و با قصد لذت و ريبه حرام است[٢] برخى مطلقا جايز ندانستهاند[٣]( استماع). همچنين به تصريح قرآن كريم، زن هنگام سخن گفتن با نامحرم نبايد صداى خود را نازك كند و به گونه مهيج توأم با ناز و عشوه سخن بگويد[٤]
گوش دادن به غنا و خواندن آوازى كه غنا به شمار مىرود حرام است[٥](غناء).
جنايت بر صدا: چنانچه بر اثر جنايتى صداى فرد آسيب ديده از بين برود، ديه كامل ثابت مىشود[٦] به تصريح برخى، مراد از بين رفتن صدا ناتوانى آسيب ديده بر آشكار كردن جوهره صدا است[٧] چنانچه همراه با صدا توانايى سخن گفتن نيز از بين برود دو ديه كامل ثابت مىگردد، چون هر كدام منفعتى مستقل به شمار مىرود كه خاستگاه يكى حنجره و ديگرى زبان است[٨] ليكن برخى از آن جهت كه