فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٦٠٤ - غلط
اما اگر اين كار را كرده باشد، كفايت مىكند، به شرط آنكه عين تلف شده باشد؛ زيرا با بقاى عين در هر حال بايد عين باز گردانده و به مستحق داده شود[١٤] برخى در صورت تلف شدن عين، دهنده آن را مطلقا ضامن ندانستهاند[١٥]
ديات: در وجوب ديه بر عاقله( عاقله) غنى بودن وى شرط است؛ از اين رو، بر عاقله فقير ديه واجب نمىشود.[١٦]
[١]لسان العرب، واژه «غنو»
[٢] العروة الوثقى ٤/ ٩٩ ؛ مستمسك العروة ٩/ ٢١٢ ـ ٢١٣ و٢١٨ ـ ٢١٩
[٣] جمل العلم و العمل/ ١٢٥ ؛ المبسوط ١/ ٢٥٥
[٤] مستمسك العروة ٩/ ٢٢١ ـ ٢٢٣
[٥] العروة الوثقى ٤/ ١٠٧
[٦] جواهر الكلام ١٥/ ٣٢٨
[٧] ٣٢٨ ؛ مصباح الهدى ١٠/ ١٨٣
[٨] جواهر الكلام ١٥/ ٣٢٩ ـ ٣٣١ ؛ العروة الوثقى ٤/ ١٠٨ ؛ مستمسك العروة ٩/ ٢٣٦ ـ ٢٣٨
[٩] تحرير الاحكام ١/ ٤١٣ ؛ منتهى المطلب ٨/ ٣٨٧ ـ ٣٨٩
[١٠] تذكرة الفقهاء ٨/ ٢٩٨
[١١] ٢٠/ ١١٠ ؛ وسائل الشيعة ٩/ ٣٧٩
[١٢] تذكرة الفقهاء ٢٠/ ١١١
[١٣] تحرير الاحكام ٤/ ٤٠ ـ ٤١
[١٤] مسالك الافهام ١١/٢٩٧ ـ ٢٩٨
[١٥] كشف الغطاء ٤/ ٨٥
[١٦] المبسوط ٧/ ١٧٧ ؛ المهذب ٢/ ٥٠٤ ؛ كتاب السرائر ٣/ ٣٣٣ .
غناء
غِناء: آواز.
كلمات لغويان و نيز فقها در تعريف و بيان حدّ غنا بسيار پراكنده است؛ از اين رو، فقها براى شناخت ماهيت آن بحثهاى زيادى كرده و در اين موضوع رسالههاى مستقلى نگاشتهاند. «رسالة فى تحريم الغناء»، نوشته محقق سبزوارى (م ١٠٩٠ ه . ق)، «رسالة فى الغناء»، نگاشته شيخ حر عاملى (م ١١٠٤) و «رسالة فى الغناء»، اثر محمد اسماعيل خواجويى (م ١١٧١ يا ١١٧٣ ه . ق) از جمله اين رسائل است. در اين نوشتار ابتدا به نقل كلمات لغويان در تعريف غنا و سپس كلمات فقها پرداخته مىشود. قبل از آن ياد آورى دو نكته لازم است:
نخست؛ غناء به كسر «غ» و «الف» ممدود، اسم مصدر است؛ از اين رو، تعريف آن به معناى مصدرى، همچون خوانندگى درست نيست. مصدر آن «تغنّى» است كه به معناى آواز خواندن و خوانندگى مىباشد. آنچه موضوع حكم قرار گرفته تغنّى است. غِنا به كسر «غ» و «الف» مقصور به معناى بى نيازى و توانگرى است.[١]