فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٩ - صَبِر
قربانى ديگرى واجب است[٢١]
محل قربانى: قربانى در محل پيدايى صدّ، هرچند خارج حرم باشد انجام مىشود[٢٢] برخى قدما فرستادن قربانى يا بهاى آن را به منى در حج و به مكّه در عمره در صورت امكان واجب دانستهاند[٢٣] بنابر قول نخست، آيا مصدود بين قربانى در محل صدّ و فرستادن آن مخيّر است يا اينكه قربانى در محل بر او متعين مىباشد؟ مسئله اختلافى است[٢٤]
زمان قربانى: آيا زمان قربانى روز عيد قربان است يا از زمان پيدايى صدّ تا تنگ شدن وقت حج فرصت دارد؟ اختلافى است[٢٥]
وجوب تقصير يا حلق پس از قربانى: آيا خروج از احرام تنها با قربانى كردن حاصل مىشود يا علاوه بر آن، تقصير (تقصير) يا حلق(تراشيدن) نيز ـ بنابر اختلاف ديدگاهها ـ لازم است؟ مسئله اختلافى است[٢٦] برخى مصدود را مخيّر بين حلق و تقصير دانستهاند[٢٧]
ناتوانى از قربانى: قربانى كردن ـ بنابر قول به وجوب آن ـ براى خروج از احرام لازم است، چنان كه گذشت؛ ليكن در صورت عجز از آن، ديدگاهها مختلف است كه آيا بدلى براى قربانى وجود دارد كه حاجى يا عمره گزار به آن منتقل و با انجام دادن آن از احرام خارج شود و يا بدلى نيست و نيز بنابر قول دوم، اختلاف است كه با عدم تمكن از قربانى آيا حاجى يا عمره گزار مىتواند بدون قربانى از احرام بيرون رود[٢٨] يا اينكه بايد بر احرام باقى بماند تا زمانى كه قربانى كند يا اعمال را، هرچند با تبديل حج يا عمره تمتع به عمره مفرده به پايان برد؟ قول دوم ديدگاه مشهور است[٢٩] بلكه بر آن ادعاى اجماع شده است[٣٠] بنابر قول انتقال به بدل، بدل قربانى ده روز روزه است[٣١]
جنگ با دشمن: براى باز كردن راه، بر مصدود واجب نيست با دشمن بجنگد، بلكه در صورت ظن به هلاكت، جنگ جايز نمىباشد[٣٢] برخى در فرض برابر (پنجاه پنجاه) بودن دو احتمال پيروزى و كشته شدن، گفتهاند: ظاهر كلمات فقها عدم جواز جنگ است[٣٣] ليكن با گمان به پيروزى بر دشمن جنگ