فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٧ - صَبِر
بر احرام باقى مىماند تا زمانى كه اعمال باقى مانده را به جا آورد. چنانچه در طول ذيحجه طواف و سعى را انجام دهد، حجش صحيح است؛ در غير اين صورت بايد حج را در سال آينده اعاده كند[٧] در مقابل، برخى صدّ را به آن محقق دانستهاند[٨]
برخى تفصيل داده و گفتهاند: با امكان نايب گرفتن، بايد براى اعمال باقى مانده نايب بگيرد. در اين صورت حجش صحيح است. در صورت عدم امكان نيابت، احكام مصدود جريان مىيابد[٩]
صدّ با بازداشتن از مناسك منى (بيتوته و رمى) پس از انجام دادن طواف و سعى، تحقق نمىيابد. در چنين فرضى حج صحيح است و حاجى تنها براى رمى نايب مىگيرد[١٠]
ب. در عمره: صدّ در احرام عمره تمتع (عمره تمتع) با بازداشتن عمره گزار از دخول مكّه و در مطلق عمره؛ اعم از تمتع و مفرده با بازداشتن وى از به جا آوردن اعمال عمره پس از احرام، تحقق مىيابد.
آيا صدّ با جلوگيرى از سعى پس از به جا آوردن طواف و يا در عمره مفرده با منع از طواف نسا پس از تقصير، تحقق مىيابد؟ مسئله محل اختلاف است[١١]
برخى گفتهاند: صدّ در عمره پس از شروع در اعمال آن، تحقق نمىيابد. بنابر اين، عمره گزار بايد تا زمان به جا آوردن اعمال باقى مانده، بر احرام باقى بماند[١٢]
احكام مصدود
در عمره تمتع و حج: چنانچه صدّ پس از احرام بستن براى عمره تمتع يا حج پديد آيد و راه ديگرى براى ورود به مكّه و به جا آوردن اعمال وجود نداشته باشد يا بر فرض وجود، حاجى هزينه رفتن از آن راه را نداشته باشد، از سوى ديگر اميدى به زوال مانع نباشد، مصدود مىتواند با قربانى كردن از احرام بيرون رود يا بر احرام بماند تا فرصت حج بگذرد و حج فوت شود.
در صورت نخست، قربانى كردن براى خروج از احرام واجب است؛ ليكن در صورت دوم (فوت حج) قربانى واجب نيست؛ بلكه با به جا آوردن عمره از احرام خارج مىشود؛ ليكن در