فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٥٤٥ - غَدوَه
[١١]٢٩٢
[١٢] ١٦/ ٣٨٤
[١٣] العروة الوثقى ٣/ ٦٠٨
[١٤] ٥٣٤ ؛ مستمسك العروة ٨/ ٢١٧ ـ ٢١٨
[١٥] جواهر الكلام ١٥/ ٤٩٩ ـ ٥٠١
[١٦] ٥٢٧ ؛ العروة الوثقى ٤/ ٢٢٢
[١٧] العروة الوثقى ٤/ ٢٠٨
[١٨] جواهر الكلام ١٥/ ٥١٢ ـ ٥١٣ ؛ العروة الوثقى ٤/ ٢١٧
[١٩] موسوعة الخوئى ٢٤/ ٤٢٢ ـ ٤٢٣ ؛ العروة الوثقى ٤/ ٢١٧
[٢٠] جواهرالكلام ٢٠/ ١٧
[٢١] ١٩/ ١٧
[٢٢] ٢٨
[٢٣] ٢٩/ ٥٥
[٢٤] ٣٢/ ٢٧٤
[٢٥] ٣٦/ ١٣٤.
غرور تكبر
غرور؛ قاعده قاعده غرور
غرّه
غُرَّه: برده/ اول ماه( هلال).
لغويان براى غرّه معانى مختلفى بيان كردهاند، از قبيل مطلق برده؛ برده سفيد كم سن و سال؛ برده نفيس و گران بها. در برده پسر، سن او را بين هفت تا پانزده سال و در برده دختر (كنيز) بين هفت تا بيست سال ذكر كردهاند. به لحاظ قيمت نيز بايد قيمتش يك بيستم ديه انسان كامل؛ يعنى پنجاه دينار باشد[١](بردگى). از آن به مناسبت در باب ديات سخن گفتهاند.
به قول مشهور، ديه جنين بعد از تمام شدن خلقت و پيش از دميدن روح در آن، صد دينار است. از برخى قدما نقل شده كه ديه آن غُرّه مىباشد.[٢]
همچنين به قول مشهور، ديه جنين قبل از تمام شدن خلقت آن بر حسب مراتب و مراحل (نطفه، علقه و مضغه) متفاوت است و هر مرحله ديه معيّنى دارد؛[٣] ليكن برخى قدما ديه جنين قبل از تمام شدن خلقت را غُرّه دانستهاند.[٤]
[١]لسان العرب، واژه «غرر» ؛ المبسوط ٧/ ١٩٦ ؛ جواهر الكلام ٤٣/ ٣٦٧
[٢] مختلف الشيعة ٩/ ٤١٠ ـ ٤١١
[٣] جواهر الكلام ٤٣/ ٣٦٦ ـ ٣٦٧
[٤] المبسوط ٤/ ١٢٥ .
غَرِى نجف
غريب
غريب: دور افتاده از وطن؛ مسافر.
از آن به مناسبت در باب تجارت و شهادات نام بردهاند.
چنانچه بازرگانى غريب براى فروش، كالايى به شهرى بياورد، به قول مشهور، وكيل شدن يكى از شهروندان از طرف او براى فروختن كالايش كراهت دارد.[١]