فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٤٥ - صَبِر
نيكو است و در آيات و روايات فراوان به آن سفارش شده، صبر است. خداوند در قرآن كريم مىفرمايد: «وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَىءٍ مِنَ الخَوْفِ و الجُوعِ و نَقْصٍ مِنَ الأَمْوالِ و الأنْفُسِ و الَّثمَراتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ الذِينَ اِذَا أَصَابَتْهُم مُصِيبةٌ قَالُوا إنَّا ِللّهِ و إنّا إلَيْهِ رَاجِعُونَ[٣] و همواره شما را به نوعى از ترس و گرسنگى و زيان مالى و جانى و كمبود محصول مىآزماييم و صابران را نويد بده؛ كسانى كه چون مصيبتى به آنان رسد گويند: ما از خداييم و به سوى او بازخواهيم گشت».
امام صادق عليه السّلام مىفرمايد: «جايگاه صبر نسبت به ايمان، همچون جايگاه سر است نسبت به تن، كه چون سر برود، تن نيز مىرود، همچنين اگر صبر برود، ايمان هم خواهدرفت»[٤]
صبر بر بلاها، مصيبتها و مرگ خويشاوندان، بويژه فرزند و تأسى جستن به انبيا و اولياى الهى در مصائب مستحب است[٥]
صبر بر طاعت به انجام دادن واجبات و نيز صبر از معصيت به ترك محرمات، واجب است[٦]
[١]مجمع البحرين، واژه «صبر» ؛ مرآة العقول ٨/ ١٢٠
[٢] الكافى (كلينى) ٢/ ٩١
[٣] بقره/ ١٥٥ ـ ١٥٦
[٤] الكافى (كلينى) ٢/ ٨٧
[٥] تذكرة الفقهاء ٢/ ١١٧ ؛ وسائل الشيعة ٣/ ٢٤٣ و ٢٥٥ ؛ العروة الوثقى ٢ / ١٢٥ ؛ توضيح المسائل مراجع ١ / ٣٤٧ [٦]وسائل الشيعة ١٥/ ٢٣٦ .
صبر
صَبِر: شيره بسيار تلخ گياهى از خانواده سوسن، داراى برگهاى ضخيم و دراز[١]
از آن به مناسبت در باب صوم نام بردهاند.
سرمه كشيدن بر روزه دار مكروه نمىباشد، مگر آنكه مزه اش به حلق برسد، مانند سرمه آميخته با صبر[٢] (سرمه).
[١]فرهنگ بزرگ سخن
[٢] الوسيلة/ ١٤٤ ؛ غنية النزوع/ ١٤١ .
صُبره خرمن
صَبى كودك
صحابى
صَحابى: مصاحب رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله.
صحابى منسوب به «صحابه» و صحابه برگرفته از «صُحبت» به معناى