فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ٢١٠ - طِلق
بنابر قول مشهور، آخر وقت فضيلت نماز صبح، اِسفار صبح (پيدايى سرخى در طرف مشرق) و پايان وقت اِجزاى آن طلوع خورشيد است. برخى، اسفار صبح را آخر وقت نماز براى مختار و طلوع خورشيد را پايان وقت براى مضطر دانستهاند[١٧]( اسفار).
بنابر قول مشهور، وقت نماز عيدين از طلوع خورشيد آغاز مىشود و تا زوال ادامه دارد.[١٨]
سفر كردن بعد از طلوع خورشيد روز عيد، پيش از خواندن نماز عيد در فرض وجوب آن، حرام است.[١٩]
خواندن نافله هنگام طلوع خورشيد مكروه است[٢٠]( نماز مستحب).
به قول مشهور، بر حج گزار جز مسئول امور حاجيان( امير الحاج) مستحب است شب دهم ذيحجه نزديك طلوع خورشيد، از مشعر به سمت منى كوچ كند، ليكن نبايد از وادى محسَّر( وادى محسّر) بگذرد، مگر بعد از برآمدن آفتاب.[٢١]
بر امير الحاج مستحب مؤكد است شب نهم ذيحجه تا طلوع خورشيد در منى بماند و پس از آن به عرفات برود؛ چنان كه مستحب است شب دهم تا طلوع خورشيد در مشعر بيتوته كند. برخى قدما آن را واجب دانستهاند.[٢٢]
وقت افاضه از مشعر به منى پس از طلوع آفتاب روز عيد است. زنان و معذوران مجازند پس از نيمه شب افاضه كنند[٢٣]( افاضه).
زمان رمى بنابر قول مشهور، از طلوع آفتاب تا غروب است، مگر براى معذوران از رمى در روز، مانند بيمار، پير و چوپان كه مجازاند شب رمى كنند[٢٤] ( رمى جمره).
زيارت قبر مؤمن، در روز جمعه، پيش از طلوع آفتاب مستحب است.[٢٥]
طلوع ماه: مراد از آن، آشكار شدن هلال ماه، پس از به محاق رفتن آن است كه آغاز ماه نو است. بر طلوع ماه آثارى شرعى چون وجوب روزه ماه رمضان با طلوع ماه مترتب است.
خواندن دعاهاى مأثور هنگام طلوع هلال ماه رمضان مستحب است.[٢٦]