فرهنگ فقه فارسي - موسسه دائرة المعارف الفقه الاسلامي - الصفحة ١٣٧ - ضَجنان
ضجنان، نام كوهى در راه مكّه از مدينه است كه درّه متصل به آن كوه نيز به اين نام ناميده مىشود.[١]
برخى گفتهاند: خداوند در اين مكان قوم لوط را كيفر كرده است. در برخى روايات آمده است اين منطقه درهاى از درههاى دوزخ است و خداوند برخى منافقان را در اين مكان عذاب مىكند.[٢] از آن به مناسبت در باب صلات نام بردهاند.
از مكانهايى كه نماز گزاردن در آنجا كراهت دارد، ضجنان است.[٣]
[١]لسان العرب و النهاية (ابن اثير)، واژه «ضجن» ؛ المقنع/ ٧٨
[٢] جواهر الكلام ٨/ ٣٤٩ ـ ٣٥٠ ؛ الحدائق الناضرة ٧/ ٢١٥
[٣] الإقتصاد/ ٢٥٨ ؛ جواهر الكلام ٨/ ٣٤٩ .
ضجه گريه
ضحى؛ سوره
ضحى؛ سوره: نود و سومين سوره قرآن كريم.
از آن در باب صلات سخن گفتهاند.
در روايات بر زياد خواندن سوره ضحى با سورههاى شمس، ليل و انشراح در شب و روز تأكيد شده است.[١] در حديثى از امام صادق عليه السلام آمده است: كسى كه اين چهار سوره را در شب و روز بسيار تلاوت كند، هيچ چيزى كه نزد او است، حتى مو، پوست، گوشت، خون و رگهايش باقى نمىماند مگر آنكه در روز قيامت به نفع او گواهى مىدهد و خداوند گواهى آنها را مىپذيرد و به فرشتگان فرمان مىدهد كه بندهام را به بهشتهايم ببريد تا هر جا را كه دوست دارد برگزيند.[٢]
بنابر قول مشهور، سوره ضحى و انشراح(انشراح؛ سوره) يك سوره به شمار مىروند.[٣] بر اتحاد اين دو سوره ادعاى اجماع نيز شده است؛[٤] ليكن برخى در اتحاد آن دو اشكال كرده و آن را نپذيرفتهاند.[٥] در هر صورت، در نماز بنابر قول به وجوب قرائت سوره كامل، بايد هر دو سوره به ترتيبى كه در قرآن آمده خوانده شوند و قرائت يكى از آن دو كفايت نمىكند.[٦]